Het keurslijf en de rode loper

 

We zien ze allemaal weleens, de glamoureuze rode-loperfoto’s. Ze zien er gelikt uit waardoor we snel zouden kunnen vergeten dat ze vaak onder chaotische omstandigheden worden gemaakt. Er zijn fotografen die beroemdheden soms toeroepen dat ze een bepaalde pose aan moeten nemen. Kijk naar links, kijk naar rechts, kijk recht voor je uit, glimlach even. Hoe denken de beroemdheden zelf daarover? Zijn ze er blij mee, laat het ze koud, of zijn ze het langzaam maar zeker zat dat ze door de fotografen gecommandeerd worden?

Ik ben geen beroemdheid, verre van dat zelfs, ik ben een eenvoudige 67-jarige man die het liefst ver op de achtergrond blijft. Ik val niemand lastig, ik doe op dagelijkse basis wat ik moet doen, ik praat er niet over, laat het op me afkomen, en ga verder met mijn leven.

Hoe anders is dat voor beroemdheden. Die kunnen dat niet, omdat zij beroemd zijn. Zij kunnen niet even de deur uitgaan om boodschappen te doen of de hond uit te laten zonder dat ze door fotografen worden gevolgd, zij kunnen niet even naar hun stamkroeg gaan om daar in een gemoedelijke sfeer een biertje met hun vrienden te drinken. Zij worden altijd in een keurslijf gedrukt, en moeten daarbij ook nog eens altijd ‘netjes’ blijven.

Altijd maar glimlachen, altijd een pose aannemen die ze eigenlijk niet willen, altijd maar doen wat een ander zegt, altijd maar de schone schijn ophouden, ik zou er knettergek van worden.

Om die reden vind ik het niet vreemd dat de actrice Millie Bobby Brown, die in ons land bekend is door haar rol in de serie Stranger Things, op de rode loper flink van zich afbeet door aan een fotograaf te zeggen dat hij maar eens moest gaan lachen.

Kijk, het is ook mij wel duidelijk dat fotografen de rode loper gebruiken om hun werk een beetje meer glans te geven, maar dat geeft hen volgens mij niet het recht om beroemdheden een gedwongen kunststukje voor hun camera’s te laten doen.

Er zijn mensen die zeggen dat de beroemdheden dat maar moeten accepteren daar het volgens hen bij hun werk hoort, maar beroemdheden zijn ook maar gewone mensen die lang niet altijd gefotografeerd willen worden. Daarnaast willen ze ook niet altijd voor de camera’s een kunststukje doen daar ze gewoon zichzelf willen zijn, want een kunststukje is niet veel meer dan een lege façade die niets over de gevoelswereld van een beroemdheid zegt.

Om die reden alleen al ben ik er blij mee dat ik geen beroemdheid ben, waardoor ik kan doen en laten wat ik wil, zonder dat een fotograaf mij lastigvalt.

Copyright, John Kukken, 2025, alle rechten voorbehouden