Harry Potter? Geef mij maar Evil Dead en een kettingzaag

 

Er is goed nieuws voor de liefhebbers van de Harry Potterfilms, want die zijn dit najaar allemaal in een Enschedese bioscoop te zien. Ik gun het hen van harte, maar voor mij hoeft het niet, daar ik veel liever naar een zeer stevige horrorfilm kijk.

Een aantal jaren geleden waren ze een ware rage, de Harry Potterfilms. Ik zag er toen een paar kleine stukken van waardoor ik dacht: dat is Jan Peter Balkenende in zijn jonge jaren! Hierdoor had ik gelijk al gegeten en gedronken.

Ik verkeerde toen nog in de hoop dat de rage een keer voorbij zou zijn, maar de Harry Potterfilms bleven maar komen, waardoor ik steeds maar weer een diepe zucht slaakte, want het hield maar niet op, het bleef maar doorgaan.

Waar ik ook keek, waar ik ook ging, overal zag ik Harry Potter, op een filmposter, in een tijdschrift, in een reclamespotje, het was voor mij een ware nachtmerrie waar ik maar niet uit leek te mogen ontwaken. En opeens, na jaren, was het stil, oorverdovend stil, geen Harry Potter meer! Een ware opluchting! Feest in de tent! Bevrijding van de Harry Potter-gruwel! Een verademing! Geen Daniël Ratcliffe meer, althans dat dacht ik, want enkele jaren later speelde hij de hoofdrol in de film The Woman In Black, een onvervalste horrorfilm met een zeer gure sfeer.

Toen dacht ik: kijk, hier heb ik nou jaren op zitten te wachten, een lekkere vette horrorfilm die je stevig bij de kraag pakt op de manier zoals alleen H. P. Lovekraft en Bram Stoker als auteurs dat konden.

Hierdoor zag ik in dat Daniël Ratcliffe zowaar een duistere kant aan zijn carrière had gegeven door in een horrorfilm de hoofdrol te vertolken, waardoor ik heel stilletjes begon te hopen dat hij dat in meer horrorfilms zou doen.

Over horrorfilms gesproken: heb je de film Evil Dead uit 2013 al gezien? Nee? Als je een horrorfilmfanaat als ik bent moet je die echt gaan zien, want de film heeft niet alleen een zeer duistere en enge sfeer, de film heeft ook een zeer realistische onderlaag, daar een van de personages in de film te maken heeft met een drugsprobleem die ze met haar broer en een aantal vrienden in een afgelegen boshut te lijf probeert te gaan. Dat en nog veel meer staat garant voor een extreem enge kijkervaring die je keihard bij de kraag pakt.

Copyright, John Kukken, 2025, alle rechten voorbehouden



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen