Een voordeur, een berging en een hond met een missie

 

Het is een gegeven dat we tegenwoordig in een zeer drukke tijd leven, alles moet naar het lijkt snel en het liefst zonder erover na te denken worden uitgevoerd, waardoor ik weleens denk dat dat ook anders kan door simpelweg te onthaasten, het liefst met een beetje humor.

Vandaag hebben mijn vriendin en ik en onze directe buren een nieuwe brandwerende voordeur in ons appartement gemonteerd gekregen. Dat bracht voor ons geen stress met zich mee daar we een gebeurtenis als deze op ons vorige adres eerder hebben meegemaakt. We ontbeten op een rustige manier onder het genot van een kopje koffie, een broodje, en elkaar.

Rond elf uur verschenen de eerste monteurs voor onze deur, er moest in de berging het een en ander worden afgekit. Ze belden aan, waarna ik van tafel opstond om ze binnen te laten. ,,We hebben een afspraak”, zei een van de monteurs, waarna ik dat bevestigde. ,,Hebt u de berging leeggemaakt?”, vroeg de monteur, waarna ik aan hem vertelde dat mijn vriendin en ik de berging volledig leeg hadden gemaakt op de wasmachine na. ,,Ah, dat is mooi”, zei de monteur verheugd. ,,Dat maken we namelijk niet altijd mee.” Vervolgens legde hij aan ons uit wat er afgekit zou worden, waarna mijn vriendin en ik ons in de woonkamer terugtrokken.

Jacky bleef echter maar kijken naar dat wat de monteurs in de berging deden. Mijn vriendin riep haar meerdere keren terug, maar de vrolijke Jack Russell bleef staan waar ze stond, werd door de monteurs verschillende keren aangehaald, waardoor mijn vriendin het op een gegeven moment maar opgaf.

De werkzaamheden van de monteurs in de berging duurden ongeveer een halfuur waarna ze het resultaat aan ons lieten zien. Alles was netjes afgewerkt. Na hun vertrek begonnen mijn vriendin en ik de spullen weer in de berging te stapelen. Jacky bleef maar kijken, genieten en liep zelfs, als het ware ter goedkeuring de berging in om er even later met een kwispelende staart weer uit te komen.

Rond twaalf uur in de middag kwamen de monteurs die de nieuwe brandwerende voordeur in ons appartement zouden monteren, en weer was het Jacky die hen tijdens het uitvoeren van hun werkzaamheden gadesloeg. Ze keek aandachtig, deed zo af en toe een paar stapjes terug, vooral toen onze oude voordeur uit het kozijn werd gehaald, waardoor ze besloot dat het beter was dat ze een beetje water ging drinken, want van al dat kijken werd ze toch wel een beetje dorstig.

Tijdens de werkzaamheden voerden mijn vriendin en ik een paar eenvoudige huishoudelijke werkzaamheden in de woonkamer en slaapkamer uit. Daar had Jacky uiteraard geen aandacht voor, want die stond de werkzaamheden van de monteurs alweer uitgebreid te bestuderen.

Pas nadat de monteurs de nieuwe voordeur in het kozijn hadden geplaatst en passend hadden gemaakt, liep ze de woonkamer weer in om zich daarna vol overgave op haar kussentje te laten vallen om even van al dat kijken uit te rusten.

Het Achtervoort in Enschede is een groot appartementencomplex, het bevat 121 seniorenappartementen, waardoor we de monteurs in de komende dagen nog wel vaker zullen zien. Dat is wat ons betreft uiteraard prima, maar ik denk dat Jacky er voorlopig wel genoeg van heeft, want zij is sinds het vertrek van de monteurs niet meer vooruit te branden.

Met andere woorden: Jacky’s uitputting is eigenlijk een les, het is een les die aan je zegt dat zelfs een hond weet dat je na een drukke dag mag neerploffen en niets hoeft.

Copyright, John Kukken, 2025, alle rechten voorbehouden