Een monster met een hart: waarom Halloween ons verbindt

 

Ik ben er heel eerlijk in als ik zeg dat mijn vriendin en ik er jaarlijks naar uitkijken terwijl andere mensen het een gruwel vinden. Ik heb het over Halloween, het Amerikaanse feest dat ook in ons land voet aan de grond heeft gekregen.

De snoepjes lagen klaar, mijn vriendin zag eruit als Cruella de Ville en ik zag eruit als het monster van Frankenstein, waardoor we beiden van een grote voorpret genoten, want kinderen zouden weer bij ons langskomen om de snoepjes in ontvangst te nemen onder het motto ‘trick or treat’.

Vele kinderen, maar ook volwassenen genieten ervan om gewoon even een keer op een leuke en vooral veilige manier te griezelen. Maar er zijn ook mensen die Halloween helemaal niet zien zitten. Maar waarom zien ze Halloween niet zitten, want het is immers niet veel meer dat een onschuldig feest waar veel mensen plezier aan beleven.

Angela de Jong noemt het in haar column een achterlijk buitenlands feest, waardoor ze van mening is dat Halloween ons land uitgeschopt moet worden. Ze had nog zo haar best gedaan om te vergeten wat voor dag het vandaag is, maar ze kwam een verslaggever tegen die een reportage over Halloween maakte. Dat is dan mooi haar pech, maar mijn vriendin en ik kunnen daar niet mee zitten, want Halloween is voor de kinderen en voor ons een belevenis die we als het ware in ons hart dragen.

Maar Angela de Jong is niet de enige die het feest niet ziet zitten. Toen ik de voordeur van mijn woning opende omdat een paar verkleedde kinderen op de bel hadden gedrukt, keken mijn buren mij ook aan alsof ik ze niet allemaal op een rijtje had staan. Ze keken zelfs een beetje smalend waardoor ik ze maar even negeerde daar ik mijn aandacht veel meer op de kinderen richtte. Ik gaf ze een lading snoepjes mee, waardoor hun gezichtjes begonnen te glanzen en ze me vrolijk aankeken. Mijn vriendin gaf ze als kers op de taart nog een paar koekjes mee waardoor de uitdrukking op hun gezichtjes nóg vrolijker werd.

Dáár doen mijn vriendin en ik het voor, niet alleen omdat we er zelf veel plezier aan beleven, maar vooral ook omdat kinderen er veel plezier aan beleven. Met dat in gedachten kan het ons dus niks schelen hoe de buren of Angela de Jong over Halloween denken, want het is een feest die mensen, gewoon door het uitdelen van snoepjes en koekjes met elkaar in verbinding brengt.

Ter afsluiting hebben mijn vriendin en ik naar de horrorfilm The Descent gekeken. Dat is een behoorlijk enge horrorfilm die helemaal niks met Halloween te maken heeft, maar we vonden het wel een prettige afsluiting van een leuke dag waarop Halloween gevierd werd.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen