De vrouw die mijn droom liet leven

 

Iedereen heeft haar of zijn dromen, maar kunnen die dromen ook in daden om worden gezet? Niet altijd, maar als je in je dromen blijft geloven, zouden ze zomaar eens uit kunnen komen.

Ik heb mijn dromen ook gehad, velen daarvan verzwakten na verloop van tijd, waarna een deel daarvan volledig verdween. Met de paar dromen die overgebleven waren ging ik door mijn leven, maar toen ook die dreigden te verzwakken om later volledig uit mijn leven te verdwijnen, zette ik juist mijn schouders eronder, want ik wilde die paar dromen die ik nog had hoe dan ook bij me houden daar ze een vast onderdeel van mij waren geworden.

Door de jaren heen gaf ik steeds meer aandacht aan de paar dromen die ik nog had, daar een leven zonder dromen naar mijn mening geen leven was. Maar waar gingen die paar dromen die ik nog had eigenlijk over? Ze gingen over van alles en nog wat, over mensen ontmoeten, over kunst, over dienstbaar zijn, over een helpende hand toesteken, over tevreden zijn, over gelukkig zijn, over er voor iemand zijn.

In 2008 werd ik in de gelegenheid gesteld om vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede te doen. Ik ging daar oudere mensen die zich een beetje eenzaam voelden bezoeken, waardoor ik in contact kwam met een mevrouw van Indonesische afkomst. Ze was voor haar leeftijd nog behoorlijk actief in het ouderenverzorgingshuis, waardoor ik me af begon te vragen waardoor ze zich een beetje eenzaam voelde, want ze was actief en had dus altijd veel mensen om zich heen, organiseerde bingoavonden en dansavonden, en tóch voelde ze zich eenzaam. Dat heeft mij ertoe gebracht dat ik het op een gegeven moment aan haar vroeg, waarop ze het volgende aan mij liet weten: ,,Ik organiseer de bingo- en dansavonden, ik zorg ervoor dat de prijzen voor de bingoavonden klaarstaan, en ik zorg ervoor dat er tijdens een dansavond een band of een dj op het podium staat, maar als ik na een bingo of dansavond mijn appartement betreed weet ik dat er niemand anders dan ik in dat appartement woont daar mijn echtgenoot jaren geleden is overleden. Hierdoor voel ik een leegte in me die ik met mijn activiteiten op probeer te vullen, maar dat lukt in de meeste gevallen niet.” Toen ze deze woorden uitsprak zag ik bijna letterlijk in haar ogen dat ze het meende, waardoor ik aan haar zei dat ik voor haar klaar zou staan, en dat ze me alleen maar hoefde te bellen als ze behoefte aan een extra bezoek had, daar ik toentertijd als het ware tegenover haar woonde.

Ik verwachtte in die tijd niet dat ze me zou bellen, maar op een gegeven moment deed ze dat gewoon, waardoor ik mijn boeltje bij elkaar pakte om naar haar toe te gaan. Wat we toen die avond met elkaar bespraken weet ik niet meer, maar wat ik nog wel weet is dat het extra bezoek door haar zeer gewaardeerd werd.

Door de jaren heen ontwikkelden we een steeds sterker wordende band met elkaar waardoor we op een gegeven moment de meest intieme dingen met elkaar bespraken, variërend van dromen en daden tot levenswensen en zorgen. Ik liet toen aan haar weten dat ik me best wel een beetje zorgen om haar maakte, waardoor ik haar hand in mijn hand nam en er zacht overheen streek. Hierdoor werd de blik in haar ogen steeds zachter waardoor ik wist dat ik een gevoelige snaar bij haar had geraakt, want de eenzaamheid waar zij mee te maken kreeg bleek veel groter te zijn dan het in eerste instantie leek.

Om die reden besloot ik dat ik minstens drie keer per week een bezoek aan haar zou brengen, Indonesisch voor haar zou koken, Indonesische liedjes met haar zou zingen daar ik haar grote eenzaamheid niet kon verdragen. Dat werd door haar zo gewaardeerd dat ze me op een gegeven moment omhelsde en me een kus op de wang gaf, waardoor ik voelde dat mijn gezicht een beetje rood werd. Daar moest ze hartelijk om lachen waardoor ik haar even knuffelde.

En nu, nu ze enige jaren geleden op 102-jarige leeftijd overleden is, kijk ik dagelijks naar haar foto die bij mij in de woonkamer aan de muur hangt, en voel ik haar aanwezigheid in iedere vezel van mijn lichaam, want in al die jaren waarin ik haar bezocht heeft zij mij, zonder het zelf te weten, mijn eigenwaarde een boost gegeven die zijn weerga niet kent, want ze was voor mij veel meer dan een oudere vrouw die zich een beetje eenzaam voelde, ze was een tweede moeder voor mij geworden.

Conclusie: één van mijn dromen was een helpende hand toesteken, en die droom is door haar uitgekomen, waardoor ik haar daar altijd dankbaar voor zal blijven.