De kracht achter de façade

 

Oké, ik heb de moed gehad om naar “De Hanslers: van de piste naar de playa” te kijken, en één persoon viel me direct op. Monique laat zich als de schoonmoeder uit de hel zien voor de vriendin van haar zoon. Hierdoor lijkt het erop dat Monique een persoon is die sterk in haar schoenen staat, maar klopt dat eigenlijk wel? Is zij misschien de persoon die zwak is, en niet de vriendin van haar zoon?

Voordat ik hierover verder ga filosoferen lijkt het mij een goed idee om iets over mezelf te vertellen, daar ik jaren heb gekend waarin ik zwak in mijn schoenen leek te staan. In die tijd werd ik van alle kanten bekritiseerd, waardoor ik steeds meer aan mezelf begon te twijfelen. Wat deed dat met mij? Ik werd er vooral heel onzeker door, waardoor ik op een gegeven moment zelfs niet meer voor mijn mening uit durfde te komen. Ik verborg mijn onzekerheid daarentegen niet, waardoor er toentertijd mensen waren die sterker in hun schoenen leken te staan die van mijn onzekerheid probeerden te profiteren.

Daar leerde ik van, waardoor ik op een gegeven moment hun zwakke kanten zag, en ik tot de conclusie kwam dat ik veel sterker in mijn schoenen stond dan zij. Ik heb geprobeerd om dat niet aan hen te laten zien, maar op een gegeven moment moest ik wel.

Op een dag probeerden ze me weer te overrompelen met hun ideeën over mij, waardoor ik er op een gegeven moment genoeg van had. Ik doofde mijn sigaret langzaam in een asbak, nam een laatste slok van mijn koffie, stond op, keek ze redelijk indringend aan, en liep zonder een woord te zeggen weg, waardoor ik aan hen liet zien dat ik op dat moment boven hen stond.

Een van de mensen die mij toen bekritiseerde kwam later naar mij toe om aan mij te zeggen dat ze niet goed begreep waarom ik zonder een woord te zeggen van ze weggelopen was. Ik vertelde toen aan haar dat ik er meer dan genoeg van had om bekritiseerd te worden door mensen die mij niet goed kenden. Daarnaast heb ik ook aan haar duidelijk gemaakt dat ik toen als het ware een statement maakte, gewoon door zonder een woord te zeggen weg te lopen.

,,Maar je had toch iets kunnen zeggen?”, vroeg ze verbouwereerd. Ik zei toen het volgende aan haar: ,,Nee, de tijd van woorden is voorbij, de tijd van daden is gekomen.” Dat was iets waar ze heel lang over heeft moeten nadenken.

En nu, als ik nu een persoon tegenkom die zich sterk voordoet, ach dan prik ik daar zo doorheen, want mensen die zich sterk voordoen houden in de meeste gevallen een façade op om te verhullen dat ze in feite zwak zijn. Daar hoeven ze zich niet voor te schamen, in tegendeel zelfs, maar ze moeten er wel lering uit trekken waardoor zij op een gegeven moment hun façade niet meer op hoeven te houden.

Met andere woorden: kwetsbaarheid tonen, durven falen, of simpelweg erkennen dat je niet altijd gelijk hebt is geen zwakte, het de kracht die je in de gelegenheid stelt om de façade te laten voor wat het is, een illusie.

Zal Monique daar op een gegeven moment ook achter komen? Ik hoop het voor haar, maar ik vrees het ergste.

Copyright, John Kukken, 2025, alle rechten voorbehouden