De herfst als onze huisvriend

 

Het is alweer enige tijd herfst waardoor de bladeren rijkelijk van de bomen vallen. Hierdoor zijn vele voetpaden dan ook bedekt met bladeren die er een kleurrijke aanblik aan geven. Sommige mensen vinden dat maar niks daar ze het rommelig vinden, maar mijn vriendin en ik vinden het juist heerlijk om door de bladeren te banjeren.

Het geeft ons een prettige aanblik, de bladeren op het voetpad, nou ja, voetpad, het Achtervoort in Enschede heeft geen voetpad, het is alleen maar een straat die door de bladeren een zeer kleurrijk geheel vormt. Het schoot in mijn gedachten dat een bekende Franse impressionistische schilder als Claude Monet het niet kleurrijker kon weergeven, waardoor ik wist dat het de natuur zelf is die de meest kleurrijke kunstenaar is.

Vanmiddag hebben we een wandeling in de bossen nabij Enschede-Noord gemaakt, waardoor we samen met Jacky, onze hond, genoten van al het natuurschoon dat de herfst te bieden heeft. Op een gegeven moment banjerde Jacky door opgehoopte bladeren heen, speelde ermee, en wentelde zich erin, waarna ze bedekt door een aantal bladeren weer naar ons toeliep. Dat werkte op de lachspieren van zowel mijn vriendin als mij, waardoor we beiden wisten dat we dat moment in ons op moesten nemen. We keken elkaar even diep in de ogen aan, deden er alle moeite voor om het lachen in te houden, maar moesten al snel constateren dat ons dat niet lukte.

Terwijl onze vreugdetranen nog over onze wangen biggelden, kwamen we op het bospad een man en een vrouw tegen die, net als wij, ook van de geweldige natuurpracht genoten. Ze keken ons vriendelijk aan, begroetten ons, en vervolgden daarna hun weg. Dit zorgde ervoor dat ik mijn vriendin iets steviger in haar hand kneep, waardoor ze dichter naast mij ging lopen, terwijl Jacky alweer door de bladeren banjerde.

Al wandelend besloten we dat we een paar bladeren en dennenappels mee naar huis zouden nemen, zodat ze bij ons op de salontafel als een soort decorstuk konden dienen. Het kwam ineens uit het niets in ons op. Maar hoe kregen we de betreffende bladeren en dennenappels dan mee naar ons huis? Heel eenvoudig. Ik draag in mijn jas namelijk altijd een plastiktas met mij mee, meestal om daar de boodschappen in te laten verdwijnen, maar vanmiddag dus om daar de bladeren en dennenappels in te stoppen.

Eenmaal thuis aangekomen schoot Jacky als een raket naar haar kussentje, want ja, door het banjeren door bladeren was ze toch een beetje lui en loom geworden, en pakten wij de bladeren en dennenappels uit de plastiktas. We maakten ze schoon, waarna we ze in een kring in het midden van onze grote salontafel legden. In de ontstane kring zetten we een pot met heideplanten, waarna we er met een tevreden blik in onze ogen naar keken.

Dit zijn de dingen waar mijn vriendin en ik intens van genieten, we genieten van elkaar, we genieten van Jacky die voor ons altijd de vrolijke noot in het leven is, we genieten van de vrije tijd die we samen doorbrengen, maar we genieten vooral ook van de herfst en de natuur die ons in Enschede-Noord als een ware huisvriend omringt.