De groet die ik vergat

 

In een tijd waarin we steeds meer langs elkaar heen lijken te leven is het belangrijk om geen vooroordelen over elkaar te hebben. Ik weet dat ik dat vaker geschreven heb, én ik weet dat er mensen zijn die dat allang weten, maar ik blijf erover schrijven daar ik ook weet dat er mensen zijn bij wie dat maar niet doordringt.

Ik betrapte me vandaag zelf op het feit dat ik twee keer klakkeloos aan mensen voorbij liep die me begroetten. Ik liep aan ze voorbij zonder ook maar iets te zeggen. Achteraf gezien vind ik dat niet bepaald netjes, waardoor ik me er toch wel een beetje voor schaam, maar we hebben allemaal weleens van die momenten waarop we mensen op straat niet begroeten, we lopen allemaal weleens klakkeloos aan mensen voorbij.

Dat is niets nieuws, maar waarom schaam ik me dan? Ik ben namelijk echt de enige niet die weleens klakkeloos aan mensen voorbijloopt. Ik schaam me omdat ik een persoon ben die altijd terug groet als ik door iemand op straat begroet wordt, maar waarom deed ik het vandaag dan niet? Was ik in mijn eigen gedachten verzonken, een beetje, maar was dat nou echt de reden waarom ik niet terug groette? Nee, ook niet echt, want ik heb zorgen die niet echt groot zijn, heb alle tijd van de wereld, heb aandacht voor mensen, en tóch groette ik niet terug. Raar maar waar.

Het is mij hierdoor wel duidelijk dat de individualisering ook bij mij toeslaat, want individualisering zorgt er immers voor dat mensen steeds minder vaak met elkaar praten, en dus ook minder vaak naar elkaar luisteren, waardoor de kloof tussen mensen alleen maar groter wordt. Om die reden heb ik mij vandaag even vermanend toegesproken, want er moet meer gepraat en geluisterd worden, want praten heeft altijd zin, luisteren ook, waardoor het ook zin heeft op mensen die ik helemaal niet ken op straat te begroeten, niet in het overdreven vorm, maar in de spontane vorm.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen