Daar waar de leugen regeert, verdwijnt de waarheid

 

We zouden eraan gewend moeten zijn, maar je went nooit aan leugens, vooral niet als ze politiek gelieerd zijn. Toch worden we ermee overspoeld daar politici steeds maar weer proberen om ons het een en ander te doen geloven. Maar laten we even heel eerlijk in het volgende zijn, we liegen allemaal weleens, waardoor het echt niet alleen de politici zijn die liegen.

Formateur Hans Weijers is teruggetreden omdat hij Dilan Yeṣilgöz in een privé-appje een leugenaar zou hebben genoemd. Hij heeft aangegeven dat hij daar spijt van heeft, maar nu rijst de vraag of hij haar wel een leugenaar heeft genoemd daar FTM-oprichter Eric Smit aan heeft gegeven dat niet Hans Weijers haar een leugenaar heeft genoemd, maar hij.

Als Hans Weijers Yeṣilgöz in werkelijkheid geen leugenaar heeft genoemd, waarom beweert hij dan bij hoog en laag dat hij dat juist wel heeft gedaan? Waarom liegt hij erover? Liegt hij er überhaupt wel over? Dat zou ik weleens willen weten, want als de leugen al macht krijgt over een formateur, een persoon die niet onder blaam gebukt zou moeten gaan, is de kans levensgroot dat de keten van leugens veel groter is dan het lijkt, zeker in de politiek.

Nou ben ik geen politicus, ik ben slechts een 67-jarige man die onder meer in de grafische industrie heeft gewerkt, maar ik heb me ook weleens schuldig gemaakt aan een leugen, niet zozeer om een ander te beschadigen, maar meer om de bestwil. Dat pakte lang niet altijd goed uit, iets met eerlijkheid duurt het langst, en soms wekte het zelfs een vorm van weerzin in me op, maar zo nu en dan werkte het wonderwel toch, waardoor ik lichtelijk mijn wenkbrauwen optrok.

Dat gaf me een vreemd gevoel, want ik had gelogen, maar bereikte ondanks dat toch mijn doel waardoor ik kon gaan doen wat ik op dat moment wilde doen. Dat heeft me een tevreden gevoel gegeven, terwijl ik ook wel wist dat ik dat gevoel niet mocht hebben, want daar waar de leugen regeert, verdwijnt de waarheid.

Dat gaf me het inzicht dat ik open kaart moest spelen, waardoor ik opener, en dus eerlijker, naar anderen toe werd, met als resultaat dat ik nu een open boek voor iedereen ben, zonder teveel van mijn privé-leven te laten zien. Op mijn Facebook en Instapgram-pagina laat ik me zien zoals ik ben, zonder opsmuk, zonder franje, en dus ook zonder leugens, want aan opsmuk, franje en leugens heb je uiteindelijk helemaal niets.

Dat brengt mij weer terug bij de vraag waarom Hans Weijers bij hoog en laag beweert dat hij Dilan Yeṣilgöz een leugenaar heeft genoemd, terwijl Eric Smit juist beweert dat hij haar een leugenaar heeft genoemd, niet Hans Weijers. Ik ben er bang voor dat we er wellicht nooit achter zullen komen wie van de twee uiteindelijk de waarheid spreekt, want even een korte reminder: daar waar de leugen regeert, verdwijnt de waarheid.