Contant mag blijven, maar veilig graag

 

Er zijn winkels waar je alleen nog kunt pinnen om te betalen, maar nu wil het kabinet contant betalen overal mogelijk maken. Dat willen ze vanaf 2027 mogelijk maken om te garanderen dat ‘iedereen mee kan blijven doen in de maatschappij’, maar zitten de winkeliers daar wel op te wachten?

Ik begrijp heel goed dat er mensen zijn die, om welke reden dan ook, alleen maar contant kunnen betalen. Daarnaast begrijp ik ook heel goed dat zij mee moeten blijven doen in de maatschappij, maar ik begrijp de winkeliers ook, daar zij het niet prettig vinden om dagelijks met de dagopbrengst over straat te gaan.

Kijk, wat mij betreft maakt het niet veel uit daar ik alles met mijn pinpas betaal. Ik draag mijn portemonnee wel in mijn jas mee, maar er zit geen cent in, wel mijn pinpas en ID-kaart, maar dat is het dan ook wel. Het betalen met de pinpas brengt voor mij vele gemakken met zich mee, ik zoek in een winkel artikel uit, denk erover na of ik het werkelijk nodig heb, loop daarna naar de kassa of zelfscankassa waar ik het artikel betaal door mijn pinpas even tegen een apparaatje aan te houden. Een kind doet de was, om het maar eens zo te zeggen.

Maar er zijn ook mensen die het gebruik van een pinpas om te betalen helemaal niet prettig vinden. Zij betalen veel liever met contant geld omdat ze op die manier, naar eigen zeggen, beter op hun banksaldo kunnen letten.

Dat begrijp ik als geen ander, maar nadat ik iets met mijn pinpas betaald heb, kijk ik een paar minuten later altijd even op mijn telefoon om mijn banksaldo te controleren, want controle over bankzaken is ook bij mij een must.

In de jaren 80 heb ik als een tankstationsbediende gewerkt. Nadat ik het tankstation gesloten had moest ik de dagopbrengst mee naar huis nemen. Het ging om grote bedragen, waardoor het me een onprettig gevoel gaf om het mee naar huis te nemen. Ik fietste zo snel ik kon naar huis, waarna ik opgelucht was als ik er arriveerde. De dag erna leverde ik de dagopbrengst bij de administratie van het bedrijf af, waarna ik er blij mee was dat ik het niet meer in mijn bezit had.

Ik heb toen op een gegeven moment aangegeven dat ik het niet prettig vond om met grote geldbedragen over straat te gaan, waarna ik aangaf dat ik ontslag zou nemen. Dat vonden ze bij het betreffende bedrijf niet prettig om te horen, maar ze moesten het er maar mee doen.

Sindsdien begrijp ik de winkeliers heel goed als ze zeggen dat ze liever niet met de dagopbrengst over straat willen gaan. Om die reden zou ik aan de leden van het huidige kabinet willen zeggen dat het mij niet verstandig lijkt om vanaf 2027 contant betalen overal mogelijk te maken, daar een overval altijd op de loer ligt.

De winkeliers zeggen dat ‘veiligheid het grote probleem’ is, en daar hebben ze helemaal gelijk in. Daarom moeten de leden van het kabinet er nog maar eens heel goed over nadenken, want het lijkt me niet dat ze de overvallers in de hand willen werken.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen