Zweten van angst, lachen van opluchting: de dubbele magie van horrorfilms

 

Als filmliefhebber kijk ik graag naar een breed aanbod van speelfilms, waaronder actie en horrorfilms. Wat het laatste filmgenre betreft moet ik zeggen dat ze puur vermaak zijn, maar is dat wel zo? Is de magie van horrorfilms puur vermaak, of zijn ze toch vooral beangstigend?

The Exorcist

Ik haal groot vermaak uit horrorfilms die je bijna letterlijk de stuipen op het lijf jagen. Het begon allemaal met de film The Exorcist, de horrorklassieker van William Friedkin, waarin het verhaal wordt verteld van een 12-jarig meisje dat door een demon bezeten raakt. Tijdens het zien van de film kreeg ik geregeld kippenvel van angst, waardoor ik er meer gefascineerd door raakte daar ik de sfeer van de film beklemmend maar ook als openbarend ervoer. The Exorcist is namelijk veel meer dan een horrorfilm, het is ook een film die een dramatische kant heeft, waardoor ik de film nu als een horror/drama zie.

An American Werewolf in London

Deze film boezemde me in het begin veel angst in, daar ik van mening was dat de film een zeer beklemmende sfeer had. Ik probeerde er meerdere keren naar te kijken, maar haakte steeds af doordat ik het verhaal toch wel wat te eng vond. Maar ik gaf niet op waardoor ik de film op een gegeven moment tóch helemaal uitkeek. Hierdoor ontdekte ik dat de film niet alleen een behoorlijke dosis horror, maar ook een gezonde dosis humor in zich heeft. De meest beangstigende scène van de film is volgens mij de transformatiescène- waarin je ziet hoe David, de hoofdpersoon in de film, op een uiterst pijnlijke manier verandert van een mens tot een weerwolf die vervolgens een grote angstgolf in Londen veroorzaakt. Ook de bioscoopscène- is behoorlijk beangstigend, maar juist in die scène is ook een behoorlijke dosis humor te zien in de vorm van een humoristisch seksfilmpje.

The Descent

Deze film gaat qua angstmomenten naar mijn mening veel verder dan The Exorcist en An American Werewolf in London daar de film vooral zeer beklemmend is. Dat komt door het feit dat de film zich voor het grootste deel in een grot afspeelt. Een aantal vriendinnen dalen in de grot af, niet wetende dat de grot bewoond wordt door een aantal extreem bloeddorstige wezens.

Hoewel de film een zeer beklemmende sfeer heeft is ook deze film niet alleen maar een horrorfilm, daar ook deze film van de nodige dramatische verhaallijnen voorzien is. Een van de vrouwen komt er namelijk achter dat een van haar vriendinnen een relatie met haar echtgenoot heeft gehad, waardoor ze eraan denkt om wraak te nemen.

Regisseur Neil Marshall had voor de hoofdrolspeelsters overigens een wel heel beangstigende scène in gedachten die hij ook ten uitvoer liet brengen. Op een gegeven moment staan de hoofdrolspeelsters in gespeelde paniek op een plek waar ze hopen hun paniek een beetje te kunnen laten zakken. Wat de actrices niet wisten was dat ze juist op die plek door een van de oorspronkelijke grotbewoners aangevallen zouden worden. De angstkreten die je in die scène hoort zijn dus niet geacteerd maar zo echt als echt maar echt kan zijn. Het was ook de scène waarbij ik dacht dat ik een hartverzakking kreeg.

Conclusie

Het bovenstaande is slechts een kleine greep uit de enorme hoeveelheid aan horrorfilms die in de loop der jaren gemaakt zijn, maar waarom kijken mensen als ik graag naar horrorfilms, waarom schrikken mensen als ik graag tijdens het kijken naar een horrorfilm?

Ten eerste omdat je dan schrikt in een veilige omgeving, thuis of in de bioscoop, en ten tweede omdat het toch maar een film is, of toch niet? Er zijn immers horrorfilms die op ware feiten of personen gebaseerd zijn. Denk daarbij vooral aan de horrorfilms The Silence Of The Lambs en The Texas Chainsaw Massacre. Deze films zijn namelijk beiden gebaseerd op het leven van Ed Gein, een Amerikaanse seriemoordenaar die gruwelijke moorden beging.

Zijn horrorfilms dus puur vermaak, of toch vooral beangstigend? Ik zeg dat ze zowel beangstigend als vermakelijk kunnen zijn, het is volgens mij namelijk maar net hoe je ernaar kijkt. Wil je echt schrikken op de momenten die de regisseur voor ogen heeft, dan schrik je meestal ook echt. Maar wil je daarnaast ook de humor ervan inzien, dan zie je ook wel het humoristische effect die ze in zich kunnen hebben, maar daarvoor moet je dan wel eerst zweten van angst alvorens de humor zijn relativerende werk kan doen.