Vernedering is geen paleis met een andere postcode

 

Prins Andrew noemt zijn verhuizing ‘vernederend’. Maar wat is echte vernedering? In deze column leg ik de schrijnende kloof bloot tussen koninklijke privileges en de keiharde realiteit van mensen die écht alles verliezen.

Vernederend?! Laat me alsjeblieft niet lachen! Hij heeft het Engelse koningshuis flink te kijk gezet door zijn escapades op het eiland van Jeffrey Epstein waar hij het een en ander deed met toentertijd minderjarige meisjes. Hij ontkende dat hij het een en ander met hen uitvrat, maar de waarheid achterhaalde hem sneller dan een F-16, waardoor hij op een gegeven moment geen kant meer op kon.

Nu moet hij zijn meer dan royale huisje verlaten om in een ander royaal huisje te gaan wonen, oh wat erg, maar niet heus. Weet je wat écht erg is, het feit dat er mensen zijn die om veel minder uit hun huis worden gezet. Zij hebben geen ander huis ter beschikking staan, waardoor ze in een opvangcentrum of, in het ergste geval, letterlijk op straat komen te staan. De kosten waar zij mee te maken krijgen worden niet door een koning of wie dan ook betaald, nee, dat mogen ze lekker zelf doen.

Op landgoed Sandringham zal het Andrew aan niets ontbreken, daar zal hij op de ene of de andere manier ook wel weer redelijk in de watten worden gelegd, en dat steekt mij enorm, want worden andere mensen die uit hun huis worden gezet ook in de watten gelegd? Nee dus!

Gelukkig zijn er wel mensen die als vrijwilliger, of als professional, de pijn van een huisuitzetting een beetje proberen te verzachten door gewoon hun menselijke gezicht te laten zien, maar Andrew leefde er behoorlijk op los én beschadigde het leven van in ieder geval één toentertijd minderjarig meisje dat ze jaren later de hand aan zichzelf sloeg. Dát is vernederend, niet het feit dat Andrew nu de Royal Lodge in Windsor moet verlaten!