Van nonnenschool tot bengel: mijn reis door religieus onderwijs

 

Iedereen heeft wel eens een keer last van een hersenspinsel, waardoor het wel duidelijk mag zijn dat politici daar ook weleens last van hebben. Wat mij echter al jaren opvalt is het feit dat juist zij daar wel opmerkelijk vaak last van hebben. Een paar dagen geleden zei Henri Bontenbal dat religie en onderwijs met elkaar mogen botsen, waardoor hij een storm van kritiek te verwerken kreeg.

Ineens zat hij aan tafel bij het tv-programma Nieuwsuur waarin hij vertelde dat religie en onderwijs met elkaar mogen botsen. Toen ik dat hoorde viel ik van verbazing bijna uit mijn stoel terwijl ik wist dat hij een christelijke achtergrond heeft.

Ik keek mijn vriendin verbaasd aan en slaakte een diepe zucht, daar ik van mening ben dat onderwijs gevrijwaard van religie moet zijn. Kijk, ik dacht dat we de verzuiling een tijdje geleden achter ons hadden gelaten, maar dat bleek ik dus toch verkeerd te zien. Als ‘kers’ op de taart zei Chris Stoffel van het SGP ook nog dat hij de uitspraak van Bontenbal waardeerde, waardoor de zucht die ik slaakte alleen maar dieper werd.

Begrijp me goed, ik ben niet tegen welke religie dan ook, ik ben een katholieke man, maar ik ben wel tegen de verzuiling op dat gebied bij het onderwijs. Toen ik een kleuter was ging ik naar een school die door nonnen draaiende werd gehouden. Daar voelde ik me niet echt vrij waardoor het mijn moeder beter leek dat ik naar een andere school zou gaan.

Dat was een school waarin geen non te bekennen was, waardoor ik me daar kon ontplooien tot de jongen, en later man die ik zou worden. Ik ging daar een avontuur aan die zijn weerga niet kende, waardoor ik me steeds vrijer begon te voelen in mijn doen en laten, zonder mijn religieuze overtuiging aan te tasten. Ik knoopte vriendschappen aan, genoot steeds meer van het leven, en deed dingen die toen eigenlijk niet door de beugel konden. Met andere woorden: ik werd eigenlijk wel een bengeltje die zich toch wel een beetje van religie verwijderde zonder het compleet weg te vagen.

In de jaren erna werd religie in scholen steeds minder zichtbaar, waardoor ik dacht dat de religieuze verzuiling ook steeds minder zichtbaar werd. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik jaren helemaal niets met mijn geloof deed, waardoor ik er op een gegeven moment ook geen waarde meer aan hechtte.

De jaren verstreken, ik leed mijn leven zoals ik dat deed, ik werkte, knoopte intieme relaties aan, ging uit, maakte plezier, en was daar best wel een beetje trots op, waardoor ik ook niet meer aan de religieuze verzuiling dacht, daar ik dacht dat het compleet uit de scholen en min of meer ook uit de politiek verdwenen was.

Wat dat betreft drukten Henri Bontenbal en Chris Stoffel me wel met de neus op de feiten, want religie is in scholen nog steeds aanwezig, waardoor naar mijn mening de verzuiling op dat gebied ook weer aan de horizon verschijnt.

Is dat naar mijn mening nog van deze tijd? Ik ben er heel eerlijk in als ik zeg dat ik dat niet weet, want ik ben een religieuze 67-jarige man die er niet van gediend is dat mensen religie aan andere mensen opdringen. Nou weet ik ook wel dat Henri Bontenbal dat laatste niet doet, maar de uitspraak die hij een paar dagen geleden in Nieuwsuur deed had hij naar mijn mening beter achterwege kunnen laten.