Van Motörhead tot Messa da Requiem: Een Levensreis in Klank

 

Er zijn mensen die zeggen dat ik op bepaalde gebieden een mens van uitersten ben, en dat klopt voor een deel ook wel, want ik ben een metalhead met een liefde voor klassieke muziek.

Als ik naar de muziek van de Amerikaanse metalband Slayer luister ga ik compleet uit mijn dak. Dan sta ik keihard te headbangen op hun zwaar klinkende demonische tonen en teksten waardoor ik hun muziek in bijna iedere vezel van mijn lichaam voel. Als ik naar de muziek van Slipknot luister voel ik hoe verknipt sommige mensen kunnen zijn, en als ik naar de muziek van Motörhead luister besef ik dat we er vooral van moeten genieten, en dát doe ik dan ook, met volle teugen.

Maar als ik naar klassieke muziek luister komt een heel ander mens in mij naar voren, waardoor ik als het ware een transformatie onderga die een zeer mooie invloed op me heeft. Dan sta ik niet keihard te headbangen, maar luister ik aandachtig naar de muziek die tot mij komt, zonder over de metalmuziek met al zijn demonische klanken en teksten te oordelen.

Als ik naar de muziek van Wolfgang Amadeus Mozart luister raak ik bevangen door zijn speelse muzikale geest, waardoor hij mij begeleid naar een wereld die ongeëvenaard is en blijft, want hij werd in zijn tijd dan wel niet als een genie gezien, maar daar denken we tegenwoordig wel anders over. Zijn absolute meesterwerk is toch wel zijn Requiem die hij helaas niet heeft kunnen voltooien, daar hij na een ziekbed, tijdens het componeren van het meesterwerk, kwam te overlijden.

Als ik naar de muziek van Giuseppe Verdi luister hoor ik de enorme rijkdom van de Italiaanse opera, waardoor vooral de opera’s Rigoletto en La Traviata in mijn gedachten blijven hangen daar ik in beide opera’s als figurant heb geacteerd. Zijn Messa da Requiem maakt nog steeds een enorme indruk op mij, daar deze requiem bijna letterlijk vol zit met emoties, emoties die dan naar mij overgaan waardoor ik af en toe wel een flink traantje weg moet pinken.

Als ik naar de prachtige zangstem van Renée Fleming luister, hoor ik een klankkleur die mij aangrijpt, de kracht, de doorleefdheid, vooral bij het lied Ave Maria van Franz Schubert, laten aan mijn horen dat er veel meer is tussen hemel en aarde. Maar als ik naar haar vertolking van Amazing Grace luister raak ik pas écht in vervoering daar de prachtige klank van haar zangstem perfect bij dat emotionele lied past.

Als ik naar een optreden van Andrea Bocelli luister maak ik een crossover van klassieke muziek naar andere muziekgenres mee, waaronder de jazzmuziek. Ik zag een aantal jaren geleden een liveoptreden van hem waarin hij samen met Tony Bennett het lied New York New York ten gehore bracht. Ik raakte daar zo van onder de indruk dat ik de tekst van dat lied steeds harder mee begon te zingen. Maar ook hij wist mij te ontroeren met zijn versie van Franz Schuberts Ave Maria.

Maar als ik écht ontroerd wil raken moet ik toch echt naar het Pie Jesu van Andrew Lloyd Webber in de uitvoering van Sarah Brightman gaan luisteren, want bij dát lied komen te tranen pas echt los daar ik de reden ken waarom hij zijn requiem, waar het lied deel van uitmaakt, componeerde.

Ik heb in deze column slechts een heel klein deel van mijn favoriete klassieke componisten en solisten genoemd, waardoor het wel duidelijk mag zijn dat mijn interesse in de klassieke muziek veel breder is. Als ik ze allemaal zou willen noemen had ik maanden nodig gehad om dat te doen, waardoor deze column dan meer op een boek dan op een column zou lijken.

Kortom: ik ben een keiharde metalhead met een liefde voor klassieke muziek, en dat is wat mij betreft helemaal oké. Rock on!!