Perfectie is een illusie, en dat is maar goed ook

 

Ik vraag me weleens af waarom we zoveel mogelijk perfectie in ons leven willen hebben. Nou gewoon, omdat we alles zo goed mogelijk geregeld willen hebben, waardoor het gelijk al duidelijk wordt dat het woord perfectie eigenlijk niet bestaat, daar we de perfectie nooit zullen bereiken, en dat is volgens mij maar goed ook, want perfect hoeft niet perfect te zijn, er mogen fouten worden gemaakt, want daar leren we van.

Als ik goed naar mezelf kijk zie ik een man die er een redelijk goede levensstijl op na houdt, niet tot in de perfectie, maar gewoon redelijk goed, want goed is voor mij goed genoeg.

Dat is een levensfilosofie die ik een groot deel mijn leven al met mij meedraag, waardoor ik er dan ook geen moeite mee heb om dat openlijk toe te geven. Maar er zijn mensen die er wel moeite mee hebben, want zij willen een perfect leven hebben waardoor ze er alles aan doen om de perfectie na te streven, vooral qua uiterlijk, een botoxspuitje hier, een siliconenbehandeling daar, waardoor ze er op een gegeven moment uitzien als een Barbie of Ken. Met andere woorden: ze streven in mijn ogen een waanidee na waar ze als het ware verknocht aan zijn.

Het laat ze niet meer los, waardoor ze naar mijn mening geen goed beeld meer van zichzelf hebben, of misschien wel nooit hebben gehad. Dat vind ik jammer voor ze, want als je jezelf niet kunt accepteren zoals je bent, dan is er toch wel iets mis, en dat los je niet op met een botoxspuitje of een siliconenbehandeling.

Nu is het wel zo dat er deskundigen zijn die mensen daarop wijzen, maar is dat wel doeltreffend genoeg? In de meeste gevallen wel, maar soms zit het verlangen naar perfectie bij mensen zo diep dat het een obsessie is, waardoor een bezoek aan een psychiater of psycholoog wenselijk is.

Nu kan ik het me heel goed voorstellen dat de meeste mensen daar niet aan willen beginnen, maar ik heb zelf een periode gekend waarin het voor mij noodzakelijk was om naar een psychiater te gaan. In het begin was ik daar vrij sceptisch over daar ik dat eigenlijk niet zag zitten, maar na verloop van tijd begon ik toch het nut ervan in te zien, waardoor ik voelde dat de gesprekstherapie waaraan ik door de psychiater onderworpen werd begon te werken. Hierdoor kan ik nu zeggen dat de gesprekstherapie me heeft gemaakt tot de persoon die ik nu ben.

Met andere woorden: je hoeft er helemaal niet bang voor te zijn om een bezoek aan een psychiater of psycholoog te brengen. Je hoeft er niet bang voor te zijn dat perfect niet perfect hoeft te zijn, want perfectie bestaat eigenlijk niet, omdat het alleen maar in onze verbeelding bestaat, en dat is een schijnwereld.