My guy, Kamal, en de vraag die blijft

 

Eindelijk zijn ze dan vrijgelaten, de Gazaanse gevangenen en de Israëlische gijzelaars. Ik heb gisteravond de beelden van hun vrijlating gezien waardoor ik een stevige brok in de keel kreeg, want ze waren eindelijk vrij. Hoewel vrij? Dat is volgens mij nog maar te bezien, want hun gevangenschap en gijzelaarschap zal hen nog lang blijven achtervolgen.

Het was gisteravond een verademing om te zien hoe de Israëlische gijzelaars door het Rode Kruis werden opgehaald en vervoerd naar een veilige plek waar ze hun familieleden na meer dan twee jaar door Hamas gegijzeld te zijn geweest weer in de armen konden sluiten. De vrouw die tijdens de hereniging met haar zoon steeds my guy, my guy riep, staat sindsdien in mijn hart gegrift, daar zij op dat moment de belichaming van al het leed werd.

Wat mij ook diep raakte was de aanblik van de bussen die de vele in Israël gedetineerde Gazanen kwamen ophalen om hen naar Gaza te vervoeren. Velen van hen waren door de Israëlische autoriteiten gevangen genomen zonder enige vorm van proces, waardoor ik op dat moment alleen maar kon denken aan het leed dat ze in de Israëlische gevangenissen hebben moeten ondergaan.

Kenmerkend hiervoor is het verhaal van Kamal. Hij werd door de Israëlische autoriteiten 18 jaar gevangen gehouden, verloor in die tijd 58 kilo, en beschreef zijn gevangenschap in Israël als een onbeschrijfelijke lijdensweg.

De foto waarop te zien is hoe hij huilend een familielid omarmt staat voor altijd in mijn geheugen gebrand, want het is een foto die veel meer zegt dan woorden ooit weer kunnen geven, het is een foto die we om die reden alleen al nooit mogen vergeten.

De gijzelaars die door Hamas in gijzeling werden gehouden en de Gazaanse mensen die in Israëlische gevangenissen gevangen werden gehouden zijn nu weer vrij, hoewel vrij? Dat is volgens mij nog maar te bezien, want echt vrij zijn ze niet, daar hun ervaringen als gijzelaar en gevangene hen nog lang zullen achtervolgen.

Wat dat betreft is de zorg in Israël goed geregeld, maar in Gaza is dat niet het geval omdat de zorg daar door de Israëlische bombardementen nagenoeg niet meer bestaat, er staat daar bijna geen ziekenhuis meer overeind, waardoor het Rode Kruis om extra hulp heeft gevraagd, waaronder aan Nederland. Een woordvoerder van het Nederlandse Rode Kruis vertelde gisteravond dat Nederland alle hulp zal verlenen die nodig is, maar dat daarvoor de grenzen van Gaza wel moeten worden geopend. Helaas wil Israël daar nog niet aan beginnen, waardoor ik van mening ben dat de diplomaten zich daar meer voor moeten inzetten, want de hulp van het Rode Kruis is in Gaza juist nu broodnodig.

Zonder te oordelen over wie de oorlog tussen Israël en Gaza begonnen is zeg ik dat iedere oorlog aan weerskanten slachtoffers maakt, en dat we er alles aan moeten doen om de Gazanen te helpen, want we mogen hen vooral nu, op het moment waarin de nood extreem hard toeslaat, niet in de steek laten.

De vraag die nu in me opkomt is de volgende: kunnen we spreken van vrede, als de zorg slechts aan één kant bestaat? Het antwoord op die vraag is nee, dat kunnen we niet.