Kaal hoofd, maar geen leeg hoofd

 

Ik ben al jaren voorzien van een kaal hoofd, mijn hoofd is daardoor zo glad als een biljartbal. Ik heb daar geen probleem mee, maar er zijn mensen die daar een mening over menen te moeten hebben. Dat is hun goede recht, maar het voelt toch een beetje onterecht, want ik heb er niet voor gekozen om kaal te worden.

Ik had vroeger een zeer weelderige haardos waar ik best wel een beetje trots op was. Maar na verloop van jaren werd het een en ander steeds dunner waardoor de kaalheid zich aandiende. Ik heb van alles geprobeerd om het tegen te gaan, maar niets hielp. Dat was wel frustrerend, maar het was de natuur die het zo had bepaald, waardoor ik op een gegeven moment de handdoek in de ring gooide.

Dat zorgde ervoor dat ik op een andere manier naar mezelf ging kijken, en dat zorgde er op zijn beurt weer voor dat ik ook op een andere manier naar de medemens ging kijken. Een aantal mensen keurde mijn kaalheid niet goed door aan mij te zeggen dat de kaalheid mij niet stond, maar wat kon ik eraan doen? Ik had er immers niet voor gekozen om kaal te worden. Ik liet daarom het een en ander maar over me heenkomen, want er kon gewoon niets tegen worden gedaan.

Oké, ik had wellicht een pruik kunnen kopen, maar ik zag mezelf echt niet met zo’n mat op mijn hoofd over de straat lopen, en oké, ik had tijdens mijn wandelingen een muts of baseballcap op mijn hoofd kunnen planten, maar dat heb ik in het begin bewust niet gedaan daar ik van mening was dat niet alleen ik aan mijn kale knar moest wennen, maar de mensen die zich om mijn heen bevonden ook.

Mijn zus was een van de weinigen die geen commentaar op mijn kaalheid had. Zij zei tegen mij: ,,John, je hebt nu een kaal hoofd, maar geen leeg hoofd. Je denkt goed na over dat wat je doet, en als er iets van afkeuring tegen je gezegd wordt laat je het bezinken voordat je erop reageert.” Die woorden zijn in mijn hoofd blijven plakken, want ze vertelden me iets over niet aan de kant zetten, accepteren en Twentse nuchterheid.

Die nuchterheid ontbreekt helaas bij sommige mensen die van mening zijn dat een mens altijd van een haardos voorzien moet zijn. Ik denk dan dat ze dat dan maar moeten denken waardoor ik mijn eigen conclusie trek.

Die conclusie is eigenlijk heel eenvoudig: sluit kaalheid niet uit, want het kan iedereen overkomen. En als je kaal wordt, accepteer het dan, omarm het, want het kan zomaar een vast onderdeel van je worden.