Het werd zomer

 

Daar ben ik dan weer, en wederom zeg ik dat ik graag naar een breed scala aan muziekgenres luister, dus ook naar Nederlandstalige muziek. Het aantal Nederlandse artiesten waar ik graag naar luister is groot, het varieert van Gerard Joling tot Susan & Freek, en van Cornelis Vreeswijk, Lucas & Gea en Peter Schaap tot The Scene, maar het liefst luister ik naar de luisterliedjes van Liselore Gerritsen, Frans Halsema, Gerard Cox en bovenal Rob de Nijs.

Ik kwam in 1977 voor het eerst echt in aanraking met de muziek van Rob de Nijs. Ik wist wel dat hij eerder al liedjes had uitgebracht, denk aan Ritme Van De Regen en Voor Sonja Doe Ik Alles, maar ik werd pas echt geraakt door het lied Het Werd Zomer, waarin hij op een prachtige manier een verhaal vertelt over een jongen die even niet met zijn vrienden om wil gaan, omdat hij even alleen een wandeling wil maken. Tijdens die wandeling ontmoet hij een 28-jarige blonde vrouw die hem een onvergetelijk mooie levensles zal leren.

Tijdens het beluisteren van de tekst moest ik terugdenken aan mijn jeugd en mijn inwijding in de wereld van de liefde. Het maakte mij melancholisch waardoor ik ernaar terug verlangde, want ook ik voelde mij, net als de jongen in het lied, in die tijd op het gebied van de liefde een beetje onzeker waar mijn inwijding in de wereld van de liefde een einde aan maakte.

Ik herinner het me nog goed, ik was aanwezig op een feestje, maar ik voelde me er niet op mijn gemak, daar iedere jongen op het feestje een vriendin leek te hebben en ik niet. Dat maakte mijn onzekerheid alleen maar groter, waardoor ik het feestje het liefst zo snel mogelijk wilde verlaten. Maar toen zag ik Bea die me als het ware als een magneet naar haar toetrok.

Tot mijn niet geringe verwondering ontstond er een bepaalde klik tussen ons waardoor ik een gevoel in me kreeg die ik nog niet eerder had gevoeld. Bea was twee jaar ouder dan ik waardoor het leeftijdsverschil dus te verwaarlozen was. Ze voelde mijn grote onzekerheid feilloos aan waardoor ze vol begrip aan me vertelde dat ze me begreep en dat ze me wilde helpen om van de onzekerheid af te komen.

Tegen middernacht verlieten we samen het feestje om een korte wandeling door de nacht te maken. Tijdens de betreffende wandeling stelde ze aan me voor dat ik met haar mee naar huis zou gaan, het was een voorstel waar ik maar wat graag op inging, want Bea was niet alleen een prachtige jonge vrouw, ze was ook de vrouw die me een goed gevoel van binnen gaf.

Eenmaal in haar huis aangekomen gingen we op de bank zitten waarna ze me met een ongekende warmte in haar mooie bruine ogen aankeek. ,,Wees maar niet bang, want de nacht zal je alles leren”, zei ze zacht, waardoor ik even écht niet meer wist wat ik moest doen.

Wat we toen samen in die nacht beleefden, was zó heerlijk dat ik er nu nog steeds aan moet denken als ik naar het prachtige lied van Rob de Nijs luister, daar het herinneringen in mij oproept die mij zeer dierbaar zijn. Hierdoor zeg ik nu dat ik toen na de onvergetelijke nacht met Bea als een man de zon weer op zag gaan. Met andere woorden: het werd toen zomer, voor het eerst in heel mijn leven.