De kunst van het nietsdoen: zaterdag in drie akten

 

En toen was het opeens weer zaterdag, de laatste maar altijd gevierde dag van de week. De meeste mensen zijn vrij, waardoor ze voor even aan de werkdruk kunnen ontsnappen en dus toekomen aan het doen van de wekelijkse boodschappen en andere dingen die belangrijk zijn.

Mijn vriendin en ik gebruiken de zaterdag ook om de wekelijkse boodschappen in te kopen, maar we gebruiken de betreffende dag ook om na het doen van de boodschappen lekker niks te hoeven doen. Je weet wel, lekker hangen op de bank, kopje koffie met een bitterkoekje erbij in de aanslag, lekker praten, lekker genieten van de dag, en van elkaar.

Ik keek op een gegeven moment naar onze tuin, die echt wel een beetje onderhoud nodig heeft, en dacht, ach dat kan maandag ook nog wel, als het weer het toelaat, waarna ik weer met een tevreden gevoel naast mijn vriendin op de bank ging zitten. Ze keek me zwijgend maar liefdevol aan waardoor ik me nog meer op mijn gemak ging voelen. Geen stress, geen knellende kwesties, maar twee mensen op een bank die al twintig jaar gelukkig met elkaar in de liefde en het leven zijn.

Jacky, onze hond, kwam zo nu en dan naast ons op de bank liggen, waardoor we tot de conclusie kwamen dat onze drie-eenheid perfect was. Misschien wel iets te perfect, maar ach, dat kon ons op dat moment niet deren, want we genoten van het moment dat aan ons gegeven was.

Na de koffie kwam de frisdrank op tafel, werden we gebeld door de dochter van mijn vriendin, waardoor we vernamen dat haar auto licht beschadigd was geraakt door een kleine aanrijding die ze veroorzaakt had. Dat was een klein dompertje waar ze zich even overheen moest zetten, waardoor mijn vriendin en ik er niet mee konden zitten, want de dochter van mijn vriendin is slim genoeg om dat over zich heen te laten gaan. Ook liet ze aan ons weten dat ze bezig is met het creëren van een nieuwe sculptuur, ze is beeldhouwer van beroep, waarna ze aan mij vroeg of ik, als de sculptuur klaar is, er een foto van wil maken die later dan op haar webshop wordt geplaatst. Ik stemde daar mee in ,waardoor ik me in mijn gedachten al in haar atelier met mijn fotocamera in de aanslag zag staan.

Ik heb vaker foto’s van haar sculpturen gemaakt, waardoor ik kan zeggen dat Joyce, de dochter van mijn vriendin, een zeer kundige beeldhouwer is die haar sculpturen uitsluitend van marmer maakt. Als je ernaar kijkt krijg je het idee dat ze een beetje op de oude Griekse en Romeinse beeldhouwkunst lijken, maar dat ze op de ene of andere manier toch anders zijn, daar ze duidelijk iets van de tegenwoordige tijd in zich dragen, en dus helemaal van deze tijd zijn, maar dan wel met een twist naar het verleden, de bakermat van de beeldhouwkunst om het maar eens zo te zeggen.

Zo nu en dan bezondig ik me er weleens aan dat ik een van de door mij gemaakte foto’s als een soort model voor een tekening gebruik. Daar heeft Joyce geen probleem mee, want ze kent mijn verlangen om mijn tekenkunst te etaleren. Dat doe ik op mijn eigen webshop, maar dan wel met de vermelding dat sommige van mijn tekeningen op een sculptuur van haar hand gebaseerd zijn. Op die manier helpen we elkaar een beetje om het een en ander aan de man te brengen, en dat lukt vrij goed.

Tekenen is voor mij dus, naast het schrijven van columns, een grote hobby, maar welke hobby’s heeft mijn vriendin? Ik kan zeggen dat ze graag puzzelt, een kaartje legt, haar keyboard bespeelt, naar speelfilms kijkt, en graag kijkt naar mijn tekeningen en olieverfschilderijen die bij ons in de woonkamer aan de muur hangen, en daar geniet ik dan weer van.

Al met al kunnen we zeggen dat we gelukkig met elkaar zijn, en dat we niet alleen genieten van de dag, en van het leven, maar vooral ook van elkaar. Dat maakt het totaalplaatje wel compleet.