Fatshaming: de stille pijn achter de glimlach

 

Ik lees er geregeld over waardoor ik er versteld van sta dat er veel mensen zijn die aan fatshaming doen. Fatshaming is niet alleen zeer neerbuigend, het is ook extreem vernederend en kleinerend. Om die reden schrijf ik deze column, want genoeg is genoeg, het moet stoppen!

Ik ben er heel eerlijk in als ik zeg dat ik een paar pondjes meer dan normaal met me meedraag, waardoor ik een licht overgewicht heb. Daarnaast heb ik het geluk dat je het niet echt aan me kunt zien, waardoor ik geen last van fatshaming heb. Voor mijn vriendin ligt dat helaas anders daar je het bij haar wel kunt zien dat ze een paar pondjes meer met zich meedraagt. Zij heeft duidelijk last van fatshaming daar er mensen zijn die opmerkingen over haar lichaamsomvang maken.

Die opmerkingen deden haar wat, waardoor ze in de loop der jaren steeds onzekerder over zichzelf werd. Op een gegeven moment besloot ze lid te worden van een fitnessclub in de hoop verkerend dat ze door te fitnessen af zou vallen. Dat gebeurde na verloop van tijd ook waardoor ze wat meer vertrouwen in zichzelf kreeg, maar ondanks het feit dat ze op een gegeven moment kilo’s afgevallen was, bleef het fenomeen fatshaming haar pesten.

Sommige mensen noemden haar nog steeds ‘dikkerdje dap’ ‘dikkerd’ en ‘vetklont’, soms waar ze zelf bijstond. Dat heeft haar tot op het bot gekrenkt, want ze deed er letterlijk alles aan om van de overtollige kilo’s af te komen, waardoor ze op een gegeven moment meer tijd in de fitnessclub doorbracht dan bij mij thuis. Ik nam dat voor lief want ik kende de reden ervan, waardoor ik haar steeds meer begon te ondersteunen in haar strijd tegen de overtollige kilo’s en het fenomeen fatshaming.

Ik nam het voor haar op door te zeggen dat de overtollige kilo’s lang niet altijd het gevolg zijn van vraatzucht en een ongezonde levensstijl, maar ook het gevolg kunnen zijn van een natuurlijke aanleg of medicijngebruik. Sommige mensen waren het daar wel mee eens, maar er waren ook mensen die me dan openlijk in het gezicht zeiden dat ze dat wat ik aan hen zei onzin vonden, en dat mijn vriendin onze koelkast maar eens wat minder vaak moest bezoeken. Daar werd ik bijzonder boos over, waarna ik aan hen vertelde dat zij het bier en de snacks maar eens wat vaker moesten laten staan. Dat werd mij niet ik dank afgenomen, waardoor ze mij, en vooral mijn vriendin niet meer wilden zien.

Later spraken mijn vriendin en ik erover waardoor we beiden tot de conclusie kwamen dat we het er maar bij moesten laten, waardoor we verder konden gaan met de mensen die mijn vriendin en mij wel bleven accepteren.

Conclusie: wat fatshaming met mensen doet is met geen pen ter wereld te beschrijven, want niemand kiest ervoor om met een paar pondjes meer door het leven te gaan. Maar een paar pondjes meer met je meedragen is geen schande, maar eerder een resultaat van een mix van verschillende factoren die je soms in het leven tegenkomt. Dus haal het niet in je hoofd om iemand ‘dikkerdje dap’ ‘dikkerd’ of ‘vetklont’ te noemen, want je kent de ware oorzaak van het een paar pondjes meer meedragen niet. En wat mijn vriendin betreft: voor mij ziet ze eruit om door een ringetje te halen, ook met de paar pondjes meer die ze met zich meedraagt.

Laten we stoppen met wegen wat we niet begrijpen, en beginnen met wegen wat echt telt: respect.