Domme beslissingen

 

We zien het met enige regelmaat dat mensen domme beslissingen maken, en het maakt dan niet uit of ze politici of gewone mensen zijn.

Zelf heb ik in mijn leven vele domme beslissingen gemaakt, maar ik heb wel van die beslissingen geleerd. Dat neemt echter niet weg dat ik ook nu nog zo af en toe een domme beslissing maak, waardoor ik er eens te meer achter kom dat je nooit te oud bent om te leren.

Als ik een domme beslissing gemaakt heb kan ik mezelf wel voor de kop slaan, want waar was ik in vredesnaam mee bezig toen ik de beslissing trof, en wat bezielde me op het moment van het nemen van de beslissing? Verkeerde ik in een moment van totale verstandsverbijstering, of ervoer ik een tijdsdruk waardoor ik niet goed, of misschien wel helemaal niet, nadacht over de gevolgen van de beslissing? Ik weet het niet, maar het is wel iets dat me bezighoudt.

Nou is het zo dat ik geen bestuursfunctie heb, sterker nog, ik geniet nu van mijn pensioen, maar als ik kijk naar de hedendaagse Nederlandse politiek dan zie ik zo nu en dan mensen die in landelijk bestuurlijk opzicht behoorlijk domme beslissingen nemen. Die beslissingen kunnen verstrekkende gevolgen hebben voor ons, waardoor wij met de gebakken peren komen te zitten.

Heel soms komt het voor dat een politicus ‘oprecht’ spijt betuigt over een beslissing die genomen is, maar vaak draait het erop uit dat er geen spijt wordt betuigt, waardoor het vertrouwen in de hedendaagse politiek alleen maar verder afbrokkelt.

Daar kunnen politici natuurlijk wel iets tegen doen. Ze kunnen bijvoorbeeld uit hun ivoren toren komen, en aan ons zeggen hoe de zaken er echt voor staan. Maar wat ze vooral ook kunnen, of eigenlijk wel moeten doen, is eerlijk zeggen dat ze ons gewoon bedonderd hebben. Dat zie ik ze niet doen waardoor ik besloten heb om op 29 oktober niet naar de stembus te gaan, daar ik het vertrouwen in de politici helemaal kwijt ben.