De pen als protest

 Er is geen ontkomen aan, we kunnen, of we dat nou willen of niet, er niet omheen, want de campagnetijd is aangebroken, waardoor het tijd is om de pen als protest te gebruiken.

En ja hoor, het is weer zover, de campagnetijd is aangebroken. De politieke partijen doen er in die tijd alles aan om je naar hun kamp te trekken met beloften die ze, achteraf gezien, niet waar kunnen of willen maken.

In de campagnetijd buitelen politici over elkaar heen om aan je te laten weten dat het bij hen allemaal goed zal komen, waardoor ik er nu al duizelig van wordt. Je kunt op tv zappen wat je wil, je kunt gillend wegrennen, maar overal kom je politici tegen die je met een vriendelijke blik aankijken, behalve Geert Wilders van de PVV dan, want die heeft laten weten dat hij, vanwege een vermeende dreiging, geen campagne meer voert.

Dat begrijp ik wel, want je moet iedere bedreiging serieus nemen, en aangezien hij daar al jaren ervaring mee heeft… Maar misschien komt het hem ook wel goed uit, want de PVV staat er in de peilingen goed voor, en het politieke klimaat in de ons omringende landen gaat ook steeds meer de extreemrechtse kant op.

Maar goed, Geert Wilders gaat dus geen campagne meer voeren, en gaat voor zover ik weet ook niet aan de komende debatten deelnemen, en dat vind ik jammer. Waarom vind ik dat jammer? Ten eerste: iedere politieke partij heeft het recht om tijdens een debat een visie weer te geven. Ten tweede: politieke partijen hebben in een debat een tegenpartij nodig, en dat is naar mijn mening de PVV die op vrijwel alle politieke gebieden anders naar zaken kijkt.

Wat me bij het laatste debat opviel was het feit dat het debat zonder de PVV wel heel open was, waardoor de leiders van de aan tafel zittende partijen op een rustige manier hun visie op zaken weer konden geven. Dat was naar mijn mening wel een verademing, daar het niet prettig is om steeds onderbroken te worden als er iemand aan tafel zit die een andere mening heeft.

In een eerdere column heb ik geschreven dat ik niet van plan ben om op 29 oktober naar de stembus te gaan, daar ik me door de huidige politici niet gehoord voel. Maar dat wil niet zeggen dat ik geen interesse in de politiek van ons land meer heb, sterker nog, door het feit dat ik me door de huidige politici niet gehoord voel is mijn interesse in de politiek juist gegroeid, waardoor ik er hoe dan ook over zal blijven schrijven daar het schrijven mijn manier is om gehoord te worden, ook door de politici die dan hopelijk merken dat mijn weigering om te gaan stemmen als het ware een tegenstem is waar ze niet omheen kunnen.