Dat kleine teken is altijd nog beter dan helemaal geen teken

 

Bedreiging, angst, en de kracht van kalmte. In deze column verbind ik mijn eigen ervaring met die van Jayden, een student die na een demonstratie zijn vrijheid verloor. Een pleidooi voor dialoog, menselijkheid en het besef dat zelfs een klein teken van verbinding beter is dan niets.

Vandaag las ik in het AD een artikel over ene Jayden, een man die eind september uit onvrede over het asielbeleid op het Malieveld demonstreerde. Op de betreffende dag veranderde zijn leven in de meest negatieve zin. Met andere woorden: hij kreeg op social media de meest verwerpelijke verwensingen naar zijn hoofd geslingerd.

Dit had voor hem tot gevolg dat hij alleen nog maar met een petje over straat durfde te gaan, daar hij er bang voor was dat er represailles tegen hem genomen zouden worden. Dit heeft voor hem tot gevolg gehad dat hij ook nu nog steeds verschillende routes heen en terug neemt. Dit om te voorkomen dat hij wordt opgewacht door mensen die hem iets aan willen doen, daar hij zelfs met de dood werd bedreigd.

Hierdoor kreeg ik het met hem te doen, daar ik in het jaar 2014 door mijn toenmalige buurman ernstig bedreigd ben om niets. Ik vroeg midden in de nacht alleen maar aan hem of hij en zijn bezoek een beetje minder hard wilden praten, daar ik daar veel last van had. Hij kwam toen briesend van woede op mij afgestormd waarna hij mij de meest verschrikkelijke verwensingen in het gezicht slingerde, waarbij zijn speeksel op mijn gezicht terechtkwam.

Ik liet hem uitrazen, ik liet hem zijn gal spuien, ik liet hem tieren, maar ik bleef, ondanks dat ik kookte van woede, rustig waardoor hij op een gegeven moment inzag dat hij geen vat op mij kon krijgen.

De dag erna nam ik contact met de politie op waardoor ik van hen een uitnodiging kreeg om op het politiebureau aangifte van bedreiging te doen. Ik liep mijn huis uit om aangifte te gaan doen waardoor ik zag dat mijn voormalige buurman buiten op mij stond te wachten. Hij liep naar me toe en bood mij meerdere keren zijn excuses aan, die ik met een redelijk zware tegenzin accepteerde.

Door meerdere keren zijn excuses aan mij aan te bieden voorkwam hij dat ik aangifte bij de politie ging doen, maar hij voorkwam daarmee niet dat ik er bij de woningcorporatie Ons Huis melding van maakte dat hij mij ernstig had bedreigd. Een medewerker van de wooncorporatie luisterde aandachtig naar mijn verhaal, liet me uitpraten, keek me aandachtig aan, en zei toen aan mij dat mijn andere buren er ook melding van hadden gemaakt, waardoor de wooncorporatie zich genoodzaakt zag het huurcontract van mijn voormalige buurman eenzijdig te beëindigen.

Daar was mijn voormalige buurman het uiteraard niet mee eens waardoor hij de zaak voor de kantonrechter liet komen. Die hoorde zijn kant van het verhaal aan, dacht er goed over na, maar maakte uiteindelijk gehakt van zijn verhaal, waardoor mijn voormalige buurman vóór 1 september 2014 zijn huis moest hebben verlaten.

In die tijd deed ik uiteraard mijn boodschappen waardoor ook ik, net als Jayden, steeds voor een andere route heen en terug koos, daar ik bang was voor de represailles die mijn voormalige buurman toentertijd tegen mij zou kunnen nemen, daar ik van anderen wist dat hij extreem gewelddadig kon zijn.

Hierdoor weet ik dus als geen ander wat angst met je doet als mens, hierdoor weet ik hoe akelig angstgevoel is, waardoor ik het angstgevoel van Jayden dan ook heel goed begrijp, daar ik het zelf ook heb ervaren. Toen mijn voormalige buurman mij meerdere keren zijn excuses aanbood spraken we even met elkaar, maakten we op die manier beter contact met elkaar, waardoor ik het als geen ander begrijp dat we meer met elkaar moeten praten.

Jayden is en student met een mening, ik ben een man die mensen op misstanden attendeert, in de hoop verkerend dat we daardoor iets in de samenleving kunnen veranderen, maar dan moeten andere mensen daar wel voor openstaan, en dat is in sommige zeer nare gevallen helaas niet het geval.

Dat is en tekortkoming, en niet zo’n kleintje ook. Ligt dat aan de opvoeding? Volmondig ja, maar het ligt ook aan de samenleving waarin we steeds vaker langs elkaar heen leven in plaats van met elkaar. Daar moet hoe dan ook iets aan worden gedaan. Jayden, ik en vele anderen met ons proberen daar iets aan te doen. Dat is misschien een klein teken in de goede richting, maar dat kleine teken is altijd nog beter dan helemaal geen teken.