Wat ik wilde, wat ik vond

 

Nu ik 67 jaar oud ben betrap ik me er steeds vaker op dat ik op mijn leven terugkijk. Daarbij komen de volgende vragen in me op: wat heb ik erin bereikt, en wat wilde ik erin bereiken?

Nu ik de pensioengerechtigde leeftijd van 67 jaar heb bereikt en ik dus niet meer hoef te werken, betrap ik me er steeds vaker op dat ik op mijn leven terugkijk. Vele vragen doemen dan in me op waarop ik ooit een antwoord hoop te vinden, maar twee vragen steken er toch wel met kop en schouders bovenuit: wat heb ik erin bereikt, en wat wilde ik erin bereiken?

Om met de laatste vraag te beginnen: ik wilde van alles in mijn leven bereiken, ik wilde piloot worden, ik wilde een brandweerman worden, ik wilde een profvoetballer worden, ik wilde succesvol worden, maar ik wilde bovenal gelukkig worden. Dat laatste is me aardig goed gelukt, maar omdat ik een problematische jeugd heb gehad was dat lang niet altijd zeker. Ik had in die tijd te kampen met veel onzekerheden, waardoor ik er steeds meer aan begon te twijfelen of ik voor een gelukkig leven wel in de wieg was gelegd.

Het heeft me in mijn jeugd nooit aan iets ontbroken, en toch ontbrak het me aan iets, of beter gezegd, aan iemand. Ik miste namelijk een vader. Er was wel iemand in mijn leven die mijn vader was, of ervoor door moest gaan, want hij was vaak stomdronken en zeer gewelddadig bovendien, waardoor hij voor mij eigenlijk geen vader, maar een verschrikkelijke ploert was.

Nee, aan hem had ik niets, waardoor er geen gezonde vader zoon-relatie kon worden opgebouwd. Ondanks dat heeft de echtscheiding, die door mijn moeder was aangevraagd, er bij mij behoorlijk ingehakt, waardoor mijn onzekerheid alleen maar toenam.

Dat zette zich voort in mijn tienerjaren, je weet wel, de jaren waarin je hormonen alle kanten op schieten, en je langzaam maar zeker naar je volwassenheid gaat. Met hangen en wurgen heb ik me er doorheen geslagen. Ik haalde met de hakken over de sloot mijn mbo-diploma, waarna ik zo snel mogelijk aan het werk wilde gaan. Ook dat ging met hangen en wurgen daar ik, naar het leek, nergens de voldoening kon vinden die ik toentertijd nodig had om een goed leven voor mezelf op te bouwen.

Om een antwoord op de tweede vraag te geven moet ik zeggen dat er een einde aan mijn malaise kwam toen ik een baan aangeboden kreeg bij de firma Bleckmann. Daar kwam ik helemaal tot bloei, daar kreeg ik de kans om lekker te werken waardoor ik aan mijn toekomst kon werken. Ik begon daar het het laden en lossen van de vrachtwagens. Dat deed ik zo goed dat mijn chef met het idee op de proppen kwam om mij het stukgoed te laten sorteren. Dat hield voor mij in dat ik meer verantwoordelijkheden en dus ook meer loon kreeg. Dat was een prachtige upgrade, waardoor ik steeds meer vertrouwen kreeg in dat wat ik als mens kon.

Ik heb dat werk meer dan tien jaar uitgevoerd, maar omdat het op een gegeven moment niet echt goed met de firma Bleckmann ging, werden een groot aantal mensen, waaronder ik, ontslagen. Dat was wel een fikse teleurstelling, maar geen terugslag voor mij, want ik kreeg een goede uitkering, en ik sloeg als een gek aan het solliciteren, want ik wilde gewoon doorgaan met werken, ik wilde iets voor de samenleving blijven betekenen. Hierdoor kwam de Vrije School in Enschede in mijn blikveld.

De directie van de Vrije School was namelijk op zoek naar een conciërge, waardoor ik met interesse op de vacature reageerde. Er werd positief op mijn reactie gereageerd waardoor ik aangenomen werd. Dat werk heb ik meer dan vier jaar met veel plezier uitgevoerd, maar helaas kreeg ook de Vrije School op een gegeven moment met financiële problemen te maken, waardoor het personeelsbestand uitgedund moest worden. Wederom was dat voor mij geen reden om bij de pakken neer te gaan zitten, want ik ging tekenlessen bij een kunstenares nemen die mijn tekentalent had ontdekt. Ik was in die tijd dusdanig leergierig dat ik binnen een aantal jaren verschillende tekentechnieken onder de knie had waardoor ik mijn eigen kunstwerken begon te verkopen. Daarnaast vond ik in Enschede ook mijn ultieme droombaan, waardoor ik bijna al mijn dromen uit kon laten komen.

Ik heb in mijn werkzame leven meer dan veertig jaar gewerkt, waardoor ik er nu blij mee ben dat het nu niet meer hoeft. Ik teken nog steeds portretten van mensen, en ik teken ook afbeeldingen van grappige dieren, maar bovenal geniet ik van mijn vriendin met wie ik al twintigjaar samen ben, van onze zeer speelse hond, en van de vrije tijd die ik nu ter beschikking heb staan. Hierdoor kan ik oprecht en eerlijk zeggen dat ik met een tevreden gevoel op mijn leven terugkijk.