Waar is de oude Rock'n Roll gebleven?

 

In mijn gedachten ga ik steeds vaker terug naar de muziek van de jaren 50, waardoor ik dan voornamelijk denk aan de opkomst van de Rock’n Roll, het muziekgenre dat veel meer dan alleen maar muziek is, daar het ook een levenshouding en een levensovertuiging is.

Het begon allemaal in het jaar 1954 toen een jonge vrachtwagenchauffeur uit het Amerikaanse stadje Tupelo in een studio een lied opnam als verjaardagscadeau voor zijn moeder. De naam van de jonge vrachtwagenchauffeur was Elvis Aaron Presley die een grote passie voor muziek had.

De titel van het lied dat hij opnam bij Sun Records was ‘That’s Allright’ waarmee hij een lokale hit scoorde daar het veelvuldig op de radio te horen was. Snel daarna kwamen andere mensen op het idee om zich tot de Rock’n Roll te bekeren. Om er maar eens een paar van faam te noemen: Jerry Lee Lewis, Little Richard, Bill Haley, Bo Didley, Buddy Holly en Chuck Berry, de geestelijke vader van The Duckwalk. Ze bestegen het podium en kregen net als Elvis Presley de wereldfaam die hen toekwam.

In de jaren 60 ebde de invloed van de Rock’n Roll langzaam weg, daar andere muziekgenres hun intrede deden, maar verdween niet helemaal, daar The Rolling Stones er op hun manier trouw aan bleven. Hierdoor bleef de Rock’n Roll voortleven in de harten van vele mensen die aanvoelden dat de tijden wel veranderd waren, maar de Rock’n Roll niet.

In de jaren 70 stond een man op die de Rock’n Roll meer inhoud gaf door zijn rauwe stem die het gevoel van de oude Rock’n Roll perfect weergaf. Ik heb het over de legendarische Bruce Springsteen die ook nu met zijn muziek nog stadions uit weet te verkopen. In dat zelfde decennium traden ook bands als Kiss, Deep Purple, Black Sabbath met Ozzy Osbourne als vocalist , Uriah Heep en Led Zeppelin in de spotlights. Oké, ze speelden een muziekgenre die meer op het zwaarder klinkende Heavy Metal leek, maar waren nog steeds gelieerd aan de Rock’n Roll.

In de jaren 80 kregen we steeds vaker de muziek van The Straycats te horen. Ze scoorden in Nederland een enorme hit met onder meer Straycat Strutt waardoor de oude Rock’n Roll voor even weer zijn terechte herintrede deed. Je hoefde daarvoor alleen maar naar de muzikanten van de band te kijken, hun uitstraling, hun kleding en vooral hun haardracht, de overbekende vetkuiven die in de jaren 50 zeer populair waren.

Ook nu speelt de Rock’n Roll nog een zeer grote invloed op de hedendaagse muziekindustrie terwijl we de Rock’n Roll niet meer vaak op de radio horen. Maar als ik naar een lied van Danny Vera luister, of beter nog, als ik naar een videoclip van hem kijk, dan hoor ik niet alleen een klein stukje Rock’n Roll, ik zie dan vooral een heel groot stuk Rock’n Roll. Ik hoor het muziekgenre in zijn stem, en ik zie de Rock’n Roll in zijn kleding en vooral in zijn prachtige gitaar.

Er zijn nu mensen die zeggen dat Rock’n Roll zo goed als passé is. Ik zeg dan: sluit je ogen, laat de muziek op je inwerken, waardoor je weet dat de oude Rock’n Roll nooit passé zal zijn, daar het veel meer dan een muziekgenre is, gewoonweg omdat het een levenshouding, en voor sommigen zelfs een vorm van religie is.