Pijnstillers en autisme

 

Is er een verband tussen pijnstillers en autisme? Volgens Donald Trump draait zijn aangekondigde ‘oplossing’ om deze vraag. Het is bekend dat er op het gebied van autismebehandeling tegenstrijdige onderzoeken zijn, maar is er reden tot paniek, of is het vooral alleen maar politiek theater?

Ik ga nu een klein stukje van mijn privéleven aan u openbaren. Ik had een licht autisme in de vorm van pddnos, waardoor ik er moeite mee had om contact met mensen die ik niet kende te maken. Dat viel mensen om mij heen op, maar omdat ze niet wisten hoe ze mij konden helpen, konden ze ook niks voor mij doen. Mijn moeder en stiefvader wisten zich op een gegeven moment geen raad meer met mij, waardoor het hen een goed idee leek dat ik onder behandeling van een ‘hypnotiseur’ zou komen te staan.

Tijdens de sessie die ik met de man had sprak ik vooral over mijn biologische vader, die in mijn ogen een regelrechte klootzak was daar hij vaak dronken en extreem gewelddadig was. Dat heeft bij mij de nodige onzichtbare littekens achtergelaten, waardoor ik me steeds meer in mijn eigen wereldje terugtrok, met als gevolg dat ik steeds minder contact maakte met mensen die ik niet kende.

Twee weken na de sessie met de ‘hypnotiseur’ kregen mijn moeder, stiefvader en ik te horen dat ik me niet aan moest stellen en dat ik me moest vermannen. Hierdoor kregen we het idee dat de ‘hypnotiseur’ niet veel meer dan een charlatan was die alleen maar op geld uit was.

Na jaren en jaren gezocht te hebben vertelde een goede kennis aan mij dat ze een goede psychiater kende, waardoor het haar een goed idee leek dat ik eens met hem zou gaan praten. Daar voelde ik eerst niet veel voor, maar na verloop van tijd drong het tot me door dat het het proberen wel waard was, en dat vertelde ik ook aan haar. Hierdoor maakte ze een afspraak met de man voor mij, waardoor ik bij hem terecht kon. Ik dacht toen; moet ik tijdens de sessie op een sofa gaan liggen, en daarna mijn zegje doen? Tijdens de eerste sessie bleek dat helemaal niet het geval te zijn, daar ik gewoon tegenover hem aan een bureautafel kon gaan zitten.

Vervolgens sprak ik eens per week met hem, waardoor ik steeds meer vertrouwen in hem, maar vooral ook in mezelf begon te krijgen, met als gevolg dat de wekelijkse gesprekken tweewekelijkse gesprekken werden, en vervolgens maandelijkse gesprekken daar het volgens hem en mij steeds beter met me ging. Aan het einde van de sessiereeks vroeg ik aan hem wat mij nou mankeerde, waarop hij aan mij liet weten dat ik met pddnos geconfronteerd was en dat de gesprekstherapie bij mij zijn vruchten af had geworpen, waardoor ik mijn leven weer zonnig in begon te zien.

Donald Trump kan dan wel het vermoeden hebben dat er een verband is tussen pijnstillers en autisme, maar hij is geen psychiater en al helemaal geen ervaringsdeskundige, want dat zijn de mensen die een autisme hebben. Om die reden zeg ik als ervaringsdeskundige dat ik het vermoeden heb dat er geen verband ligt tussen pijnstillers en autisme, daar ik uit eigen ervaring kan zeggen dat een gesprekstherapie het enige is dat effectief tegen autisme werkt.