Lintje en vrijwilligerswerk

 

Tijdens de afscheidsbarbecue van de PVV- en NSC-ministers zijn lintjes uitgedeeld. Maar de koninklijke onderscheidingen gingen aan de PVV’ers voorbij. Alleen de bewindslieden van NSC kregen een lintje. Er zijn regels die voorschrijven dat personen die een jaar in het kabinet hebben gezeten een koninklijke onderscheiding verdienen. Maar de PVV-ministers zaten een maand korter in het kabinet, waardoor zij geen lintje kregen.

Dit werpt bij mij een vraag op. Waarom krijgen personen die een jaar in het kabinet hebben gezeten een lintje? Ze hebben door al het geruzie en gekonkel in het kabinet immers niks bereikt, waardoor de kloof tussen de politici en de kiezers alleen maar groter geworden is.

Er zijn veel mensen die jarenlang goed vrijwilligerswerk verrichtten waarvoor ze geen lintje, maar wel veel erkenning en dankbaarheid krijgen. Ze zetten zich elke dag onbaatzuchtig in voor de medemens, waardoor ze voor die mensen het leven een beetje meer dragelijk maken.

Ik ben ook een vrijwilliger, ook ik zet me onbaatzuchtig in voor de mensen die in een ouderenverzorgingshuis in Enschede wonen. Het vrijwilligerswerk dat ik daar verricht bestaat uit het bezoeken van mensen die zich een beetje eenzaam voelen. Dat geeft me veel voldoening, maar dat is niet het belangrijkste, want wat veel belangrijker is, is het feit dat de mensen die door mijn teamleden en mij bezocht worden door onze bezoeken het gevoel krijgen dat ze er nog bij horen, dat ze er nog toe doen.

Tien jaar geleden begon ik in De Ariënsstaete met mijn vrijwilligerswerk. De eerste hulpbehoevende oudere was mevrouw Rustenburg, een van oorsprong Indonesische vrouw die op het eiland Bali met een Nederlandse marineofficier trouwde. In het begin van de jaren 50 verhuisde ze met haar echtgenoot naar Enschede waar hij, na zijn afzwaaien, een goed betaalde baan had gekregen. Ze had een goed huwelijk met hem en zette op een gegeven moment een dochter op de wereld.

Aan het begin van de jaren 80 overleed haar echtgenoot waardoor ze het gevoel kreeg dat ze er alleen voor was komen te staan. Haar dochter was inmiddels naar de VS verhuisd waar ze een baan in de verpleegkunde had gevonden. Het mag wel duidelijk zijn dat ze daardoor niet elke dag bij haar moeder kon zijn, en dat deed haar pijn. Langzaam maar zeker ging de gezondheid van mevrouw Rustenburg steeds verder achteruit, waardoor ze een indicatie kreeg en naar de Ariënsstaete kon verhuizen. Daar kreeg ze de zorg die ze nodig had, maar dat bleek niet genoeg te zijn.

Het verplegend personeel merkte op dat mevrouw Rustenburg aan hen vertelde dat ze zich steeds een beetje eenzamer begon te voelen, terwijl ze familie genoeg om zich heen had. Hierdoor werd ik aan haar voorgesteld en voelden we direct een klik met elkaar. In het begin bezocht ik haar een keer per week, maar dat werd al snel minstens drie keer per week.

Tijdens de bezoeken die ik aan haar bracht spraken we over de meest verschillende items, van politiek tot sport, en van sport tot de ware zin van het leven. Op de achtergrond klonk dan vaak Indonesische muziek die ik voor haar had meegebracht, waardoor de band die tussen mevrouw Rustenburg en mij lag alleen maar sterker en sterker werd.

Op een gegeven moment leek het mij een goed idee dat ik Indonesisch voor haar ging koken. Om dat te kunnen doen ging ik naar de Indonesische toko in Enschede en kookte ik de meest lekkere gerechten voor haar. Tijdens het eten daarvan zag ik hoe ze ervan genoot en vertelde ze aan mij dat ze mij als haar zoon was gaan zien. Dat vond ik een ongelofelijk grote eer waardoor ik aan haar liet weten dat ik haar als mijn tweede moeder was gaan zien, daar ik haar om raad kon vragen als ik even niet wist hoe ik mijn problemen aan moest pakken.

Ook mijn vriendin kon goed met mevrouw Rustenburg overweg waardoor ook zij een goede band met mevrouw Rustenburg kreeg. Dat mijn vriendin en ik een goede band met mevrouw Rustenburg hadden gekregen ontging haar familie ook niet. Dit had voor ons tot gevolg dat de familie van mevrouw Rustenburg van mening was dat ze ons in de familie op moesten nemen, waardoor mijn vriendin en ik ons zeer vereerd voelden en ermee instemden.

Mevrouw Rustenburg is in 2022 op 102-jarige leeftijd helaas overleden, maar in de harten van haar familie en in de harten van mijn vriendin en mij leeft ze nog steeds voort daar ze een heel speciaal plekje in onze harten heeft veroverd.

Dat ex-ministers een lintje krijgen omdat ze een jaar in een kabinet hebben gezeten waarin ze niks hebben bereikt, vinden mijn vriendin en ik complete lariekoek. Laat ze maar een beetje vrijwilligerswerk gaan doen waarmee ze mensen echt van dienst kunnen zijn. Dat zou wel eens heel goed voor hen en de medemens kunnen zijn.