Je bent nooit te oud om te leven

 

Nu ik 67 jaar oud ben, en volop van mijn pensioen geniet is mij een ding wel duidelijk geworden: je bent nooit te oud om te leven.

In mijn werkzame leven heb ik heel wat werk verzet. Dat voelde prettig daar ik iets voor de samenleving wilde betekenen. Daarnaast gaf het me ook de voldoening die ik nodig had. Maar naar mate mijn pensioen meer in zicht kwam, begon ik daar toch wel naar uit te kijken. Let wel, ik deed mijn werk altijd graag, maar op een gegeven moment moest er wel een eind aan komen.

Er zijn mensen die er bang voor zijn dat ze na het bereiken van hun pensioengerechtigde leeftijd als het ware in een zwart gat vallen, maar daar ben ik nooit bang voor geweest daar ik bezigheden genoeg heb waar ik de dagen naar tevredenheid mee kan vullen. Wat ik tegenwoordig doe heb ik in de column van gisteren al aan u laten wonen, waardoor het nu geen zin heeft om daar nog over te schrijven. Maar er zijn natuurlijk ook andere dingen die ik graag met mijn vriendin doe.

Gisteravond zijn we bijvoorbeeld een hapje gaan eten in een Italiaans restaurant in Enschede. Het prettige daaraan vond ik dat we samen van het lekkere eten en de sfeer in het restaurant genoten, maar daarnaast vond ik het ook prettig dat we voor de verandering niet meer op de tijd hoefden te letten, daar ik de ochtend erop niet meer ten kantore hoefde te verschijnen. Hierdoor genieten we meer van het leven, maar vooral ook van elkaar.

Onder het genot van een glas chianti en een glas frisdrank spraken we over van alles en nog wat. We keken elkaar in de ogen, waardoor ik heel stiekem nog verliefder op mijn vriendin werd dan dat ik al was. Dat voelde zij klaarblijkelijk aan daar ze me met een blik aankeek die een en al warmte uitstraalde. Daarnaast pakte ze ook mijn hand vast en kuste deze zacht. Wat er daarna bij ons thuis gebeurde zal ik maar niet vertellen, maar ook daar genoten we beiden, in een zeer romantische sfeer, zeer intens van.

Wat ik hiermee wil zeggen is het volgende: je bent nooit te oud om te leven, je bent nooit te oud om van het leven te genieten, want het leven is het waard om geleefd te worden, ook als je de pensioengerechtigde leeftijd bereikt hebt.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen