Elite

 

Er zijn mensen die zeggen dat de elite er niet aan gewend is om nee te horen te krijgen en dat ze ook geen tegenspraak dulden. Daar ben ik het echt niet mee eens.

In de jaren 80 woonde en werkte ik in Oldenzaal waar ik een Engelse ex-majoor heb leren kennen. De man was altijd goed geluimd, had een luisterend oor voor iedereen, en stond mensen met raad en daad bij.

Dat hij van de upper class was, werd mij al snel duidelijk, maar de humor die hij had deed me dat snel vergeten, want mister Leigh, zoals hij in Oldenzaal genoemd werd, trok zich eigenlijk niet veel van de upper class aan, hij maakte er zelfs grappen over, én hij ging zijn eigen gang.

Hij was lid van de sociëteit in Oldenzaal, waar hij, mede door zijn humor, een graag geziene gast was. Hij was altijd keurig gekleed en keurig in zijn taalgebruik, maar hij was ook een man van de plebs, oftewel het ‘gewone volk’, en dat sierde hem.

Ik was een keer bij hem thuis om daar een klus ten uitvoer te brengen, werd door zijn echtgenote en hem vriendelijk ontvangen, en hun hond dartelde, als een begroeting. vrolijk op mij af. De klus die uitgevoerd diende te worden stelde niet veel voor, waardoor ik door mister Leigh en zijn echtgenote werd uitgenodigd om samen met hen een kopje thee te gaan drinken.

Terwijl we dat deden begon hij te praten over zijn carrière als majoor in het Engelse leger. Dat deed hij met veel passie waardoor ik me ook weer voor heel even een militair voelde. Hij had gediend bij de artillerie en was door zijn functie in veel landen gedetacheerd geweest. Hierdoor kreeg hij veel verschillende culturen mee waardoor hij wist dat het woord elite niet veel voorstelde.

Op een gegeven moment keek hij een beetje ernstig voor zich uit, en dat was een zeldzaamheid voor hem, om vervolgens te zeggen dat hij wel van betere afkomst was, maar dat dat voor hem niet zo voelde. Wat hij toen in feite aan mij liet weten is dat we allemaal gelijk aan elkaar zijn, en dat we daar ook naar moeten handelen.

Deze wijze woorden bleven in mijn gedachten hangen. En nu, nu ik er wat verder over nadenk, kom ik tot de conclusie dat ze een waarheid vertegenwoordigen die niet ontkend kan worden.

Ik moet tegenwoordig wel eens aan hem denken als ik mensen zie die als het ware tegen elkaar staan te schreeuwen omdat ze niet luisteren naar dat wat er echt gezegd wordt. Dan komen de wijze woorden van mister Leigh in mij weer naar boven, en voel ik dat het een eer voor mij is dat ik deze geweldige Engelsman ooit heb gekend als een man voor wie het woord elite altijd een vreemd woord was, terwijl hij wel tot de elite behoorde.

Wat kunnen wij hiervan leren? Het woord elite is maar een woord, het stelt niet veel voor, en het spreekt ook niet tot de verbeelding. Als we dat in gedachten houden weten we dat mensen als mister Leigh zeer waardevol voor onze samenleving zijn, en dat we hen moeten koesteren.