Een beetje barmhartigheid

 

De ziekenhuizen zijn er klaar voor, maar de Tweede Kamer zegt nogmaals nee: zeer zieke kinderen uit Gaza zijn niet welkom om hier behandeld te worden. Ik vind het extreem moeilijk te bevatten dat een gebaar van medemenselijkheid zo vreselijk politiek wordt gemaakt.

Demissionair minister-president Dick Schoof had donderdag heel wat woorden nodig om uit te leggen waarom Nederland nalaat wat veel andere Europese landen inmiddels al een tijd doen: het opvangen en behandelen van een gering aantal zeer zieke of gewonde kinderen uit Gaza.

Luxemburg, Frankrijk, België en nog negen landen hebben in hun ziekenhuizen inmiddels al wel Gazaanse patiëntjes behandeld. Maar het kabinet, met steun van een Kamermeerderheid, houdt krampachtig vast aan het uitgaanspunt dat medische hulp vooral gegeven moet worden in buurlanden als Jordanië, Saoedi-Arabië en Egypte. De regering heeft daarom 25 miljoen euro vrijgemaakt om medische capaciteit ‘in de regio’ op te schalen.

Ik hoor met enige regelmaat dat mensen zich afvragen waarom er zoveel geld besteed moet worden aan de medische capaciteit van landen die Gaza omringen. Daarnaast zeggen ze ook vaak dat het geld beter in ons land geïnvesteerd kan worden, daar er in Nederland veel mensen zijn die in armoede leven.

Armoede, zeg ik dan verontwaardigd. Kijk naar de beelden uit Gaza, zie hoe de mensen er daar uitzien, zie dat ze letterlijk niks meer hebben, dát is armoede van het ergste soort! Bij hen vergeleken stelt de armoede in Nederland niks voor!

Wij hebben voedselbanken waar mensen die onder de armoedegrens leven terecht kunnen om voedsel te halen. In Gaza bestaan voedselbanken niet, daar gaan mensen met gevaar voor eigen leven naar afhaalpunten waar ze, als ze geluk hebben, voedsel kunnen krijgen.

Ik heb op tv extreem schrijnende beelden gezien waarop te zien is dat wanhopige mensen staan te smeken om een beetje voedsel, ik heb beelden gezien van zwaargewonde mensen, waaronder schrikbarend veel kinderen, die op medisch gebied bijna niet meer geholpen kunnen worden omdat een groot deel van de Gazaanse ziekenhuizen door bombardementen verwoest zijn, en dan halen Nederlandse politici het in hun hoofd dat Gazaanse kinderen niet in ons land behandeld mogen worden? Kom op zeg, denk na en get your act together!

Met de houding die een groot deel van de Tweede Kamer in deze zaak ingenomen heeft zetten ze ons land op politiek, maar vooral ook op menselijk gebied, internationaal gezien extreem flink te kijk. Het tonen van een beetje barmhartigheid is voor hen in deze kwestie klaarblijkelijk een heel groot probleem. Dat steekt mij als mens zijnde enorm, zo erg zelfs dat ik er ‘s nachts vaak niet van kan slapen.

Het is volgens mij dan ook een heel goed idee dat de leden van de Tweede Kamer de Bijbel eens ter hand nemen. In dat boek staat namelijk het prachtige verhaal van De Barmhartige Samaritaan, een verhaal waar ze heel veel van kunnen leren als het om barmhartigheid en menselijkheid gaat.