De wassen neus van minder polarisatie


Vandaag vond het debat over de Haagse rellen plaats. Hierdoor kregen alle partijen de kans campagne te voeren. Daar maakten ze dan ook gretig gebruik van waardoor de wassen neus van minder polarisatie steeds beter zichtbaar werd.

Eerlijk is eerlijk, ChristenUnie-leider Mirjam Bikker heeft het écht geprobeerd. Ze belde zich een dag eerder, naar eigen zeggen, ‘nog suf’ om álle partijen onder een statement te krijgen, maar dat is haar helaas niet gelukt doordat D66 en de linkse partijen niet samen met PVV en FvD onder de tekst willen staan.

Daar heb ik wel begrip voor daar met name de PVV er bekend om staat uitspraken te doen die in de richting van extreemrechts wijzen. Maar het is naar mijn mening niet terecht om alleen maar naar de PVV te wijzen daar ook de linkse partijen er niet vies van zijn om hun mening aan de Nederlandse bevolking op te dringen, waardoor het volgens mij wel duidelijk is dat niet alleen de PVV, maar ook de linkse partijen de polarisatie in ons land in de kaart spelen.

Wat moet er gebeuren om de polarisatie tegen te gaan? Het antwoord op die vraag is eigenlijk zo makkelijk als dat een en een twee is. De partijen moeten elkaar de ruimte geven om hun mening te uiten, maar ze moeten er ook bereid toe zijn om de mening van anderen te accepteren. Ik wil daarmee echter niet zeggen dat ze elkaar dan ook direct innig moeten omhelzen, maar ik zeg wel dat ze een verstandige dialoog met elkaar aan moeten gaan, en daar gaat het keer op keer mis.

Alle partijen schoten direct in de campagnemodus, waardoor het accepteren van de mening van anderen stante pede in de prullenbak werd gegooid. De tegenstellingen waren dusdanig groot dat ik me afvroeg waar ze tijdens het debat in vredesnaam aan dachten. Dachten ze aan de belangen van hun achterban, dachten ze aan de partijbelangen? Ik denk dat ze vooral aan het laatste hebben gedacht, want voor vele politici – niet voor alle – staan de partijbelangen met een dikke rode stip op nummer één.

Dat is naar mijn mening een verkeerde gedachte, waardoor ik dan ook hoop dat de kiesgerechtigden op 29 oktober aan de politici laten weten dat niet de politici, maar de kiesgerechtigden de baas in Nederland zijn.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen