Stemmen met gezond verstand

 

Op 29 oktober gaan we met zijn allen weer braaf naar de stembus. Dat staat als een paal boven water. Wat echter ook als een paal boven water staat is het feit dat we nu weer met de nodige beloften te maken krijgen die politici nooit waar kunnen maken.

Ze beloven je gouden bergen, ze gaan het allemaal anders aanpakken, we zullen er in de portemonnee op vooruit gaan, en de btw op verschillende producten wordt naar beneden afgesteld. Oh ja, en voor ik het vergeet: het aantal asielzoekers gaat ook drastisch omlaag en er komen meer betaalbare woningen voor starters bij.

Wie dat tegenwoordig nog gelooft heeft volgens mij de boel niet helemaal op een rijtje, want ik krijg steeds meer het idee dat politici tegenwoordig maar een beetje aanmodderen zonder er ook maar een seconde bij stil te staan dat ze een land dienen te besturen en niet hun eigenbelang.

Geert Wilders roept maar wat waarvan hij gisteravond in het achtuurjournaal van de NOS zei dat hij dat niet had moeten zeggen, zonder ook maar een spoortje van spijt in zijn stem te laten doorklinken. Dick Schoof mocht daarna het een en ander weer rechtzetten, waardoor ik echt medelijden met de man kreeg. Hij is, toen er een premier gekozen moest worden, als het ware als joker op de niet begerenswaardige plek van premier gezet, want een kabinet zonder premier ís geen kabinet, maar een verzameling van politieke nietsnutten die geen kant op kunnen omdat ze geen persoon boven zich hebben staan die hen in de goede richting kan duwen.

Dick Schoof heeft absoluut ervaring in het besturen van een instantie die ertoe doet, maar de ervaring in het voeren van landelijke politiek deed hij pas op in het flutkabinet dat nu, God zij dank, demissionair, en nu zelfs grotendeels vertrokken is.

Nu is het niet nakomen van politieke beloften van alle tijden, maar er waren ook tijden dat politici er juist veel aan deden om hun beloften wél na te komen. Neem nou Wim Kok. In de negentiger jaren was hij de lijsttrekker van de PvdA. In een verkiezingsspot van de PvdA zei hij het volgende: ,,Ik beloof u geen gouden bergen, maar ik ga wél mijn best doen.” En dát heeft hij gedaan. De PvdA werd de grootste partij, waardoor hij premier van kabinet Kok-1 werd. Door het werk van dat kabinet ging het economisch gezien steeds beter met Nederland, en daar profiteerden we allemaal van, want de lonen en de uitkeringen gingen omhoog, de btw bleef stabiel, de werkgelegenheid zag er goed uit, er kwamen voldoende woningen voor starters, en mensen voelden zich gehoord door een man die een écht sociaal hart had.

Ik weet nog als de dag van gisteren dat de toenmalige minister van Financiën, Gerrit Zalm, tijdens de Algemene Beschouwingen, triomfantelijk, met een brede lach op zijn gezicht, ‘het koffertje’ omhoog hield. Zó goed ging het op economisch gebied met Nederland, waardoor ik er toen al vurig op hoopte dat er een tweede kabinet-Kok zou komen. Dat kabinet kwam er. Het ging tijdens de tweede termijn van Wim Kok op economisch gebied wel iets minder goed met de Nederlandse economie, maar de zaken waren nog steeds op orde waardoor het een en ander er toch goed uitzag. Dat waren nog eens tijden zeg!

Maar nu, als ik het hoofd van een Nederlandse politicus op mijn tv-scherm zie, krijg ik de neiging om mijn afstandsbediening te pakken om naar een andere tv-zender te gaan, want ik heb niks een de beloften die hij of zij toch niet waar gaat maken. Bennie Jolink zong ooit in een lied van Normaal ‘politiek is mien geen bliksem weart, gooi moar noar de haaien’, en zoals de politieke zaken er nu voorstaan, had hij toen al groot gelijk.

Op dit moment luister ik met aandacht naar dat wat Frans Timmermans en Henri Bontenbal te zeggen hebben, want alleen in deze twee politici heb ik nog vertrouwen daar zij, naar mijn bescheiden mening, een goede kijk op de politieke problemen van tegenwoordig hebben. Met andere woorden: we gaan door een politiek gezien zeer slechte tijd waarin polarisatie de norm is. Daar kunnen wij op 29 oktober verandering in brengen als we de moed hebben om niet met gevoel, maar met gezond verstand te stemmen.