Moedig

 

Vandaag las ik tot mijn lichte verbazing in het AD dat Astrid Holleeder niet van plan is langer anoniem door het leven te gaan. De zus van een bekende Amsterdamse crimineel is vanavond voor het eerst herkenbaar in beeld bij RTL Boulevard. Ze heeft jarenlang in anonimiteit geleefd. Om haar even te citeren: ,,Ik vind dat ik genoeg heb gemist.” Ze gaat volgens mij aan de slag als ‘duider’ van rechtszaken in de talkshow RTL Tonight.

Ik kan me heel goed voorstellen dat er mensen zijn die nu zeggen dat ze het besluit van Astrid Holleeder niet verstandig vinden. Ik zeg dat ik het niet weet. Aan de ene kant begrijp ik haar, want het is niet niks om jarenlang in anonimiteit te moeten leven omdat haar broer een beruchte Amsterdamse crimineel is. Maar aan de andere kant vraag ik me ook af of het wel zo verstandig is om uit de anonimiteit te treden.

Om even uw geheugen op te frissen, Astrid en Sonja hebben in 2015 tegen hun broer getuigd, en komen sindsdien in aanmerking voor zware beveiliging. Door hun getuigenissen is hun broer tot een levenslange gevangenisstraf veroordeeld.

Sinds haar laatste boek, Wie praat, die gaat, is er naar eigen zeggen iets veranderd, waardoor ze er nu klaar voor is om een verandering in haar leven te ondergaan, daar ze nu persoonsbeveiliging krijgt. Naar haar mening kan ze het niet meer. Ze was 47 toen ze aan het getuigenproject begon, nu is ze bijna 60. Ze wil geen leven meer leiden dat niet de hare is, en dat begrijp ik maar al te goed.

Ze zegt dat tien jaar in de schaduw leven genoeg is, waardoor het wel duidelijk is dat ze geen ‘onzichtbaar’ leven meer wil leiden en een ‘reuzensprong’ wil nemen. Om haar weer even te citeren” ,,Vandaag stap ik uit de anonimiteit. Ik ben Astrid Holleeder”, waarna ze de stoel waarin ze zit langzaam omdraait en we voor het eerst haar gezicht kunnen zien.

De vrouw die in de betreffende stoel zit is een vrouw die naar mijn mening heel moedig en strijdvaardig is. Daarnaast laat Astrid ons ook zien dat ze heel kwetsbaar is, en dat ze zich daar niet voor schaamt.

Ook las ik dat ze weer als advocaat aan het werk wil gaan. Dat werk deed ze ook vóór het proces tegen haar broer. Ook haar zus, Sonja, zit al jaren ondergedoken.

Astrid durfde jaren niet zonder kogelwerend vest en vermomming over straat, waardoor het wel duidelijk mag zijn dat ze onder een enorme druk haar leven moest leven, want er mochten geen sporen achter worden gelaten. Maar laten we heel eerlijk in het volgende zijn, dat is in het huidige digitale leven bijna niet meer te doen. Ze kon nooit iets thuis laten bezorgen, omdat niemand haar adres mocht weten. Boodschappen deed ze vermomd, in een andere stad dan de stad waarin ze woont.

Doordat Astrid nog steeds met de dood wordt bedreigd, kon ze bijvoorbeeld haar dochter, presentatrice Miljuschka Witzenhausen, niet in het openbaar ontmoeten. Astrid vertelde eerder dat ze eenzaam was doordat ze de afgelopen tien jaar op tientallen schuiladressen ondergedoken heeft gezeten, maar nu heeft ze, dankzij de persoonsbeveiliging, weer iemand om mee te praten.

Ze realiseert zich heel goed dat ze op een dodenlijst staat, maar is ondanks dat tóch van plan haar leven weer op te pakken. Daar is moed voor nodig, heel veel moed zelfs. Dat brengt mij terug bij de vraag of het verstandig is dat ze nu uit de anonimiteit stapt. Ik ben er heel eerlijk in als ik zeg dat ik het nog steeds niet weet, maar moedig vind ik het wel.