Hoe de Dolly Dots een metalhead aan het swingen kregen

Er was een tijd waarin mijn zus probeerde mij van muziekgenre te veranderen. Ze nodigde me uit om samen met haar naar een optreden van de Dolly Dots te gaan. Ik ging op haar uitnodiging in, maar niet van harte, want ik was toch die snoeiharde metalhead die luisterde naar Slayer, Slipknot, Iron Maiden, Ozzy Osbourne en Cannibal Corpse?

In de jaren ’80 had ik maar één muziekgenre op mijn repertoire staan: heavy metal in optima forma. Ik ging ermee naar bed en ik stond ermee op. Mijn zus probeerde daar verandering in te brengen, en daarom nodigde ze me op een dag uit voor dat Dolly Dots‑concert. De Dolly Dots pasten totaal niet in mijn gedachtewereld, dus ik ging mee, maar met de nodige tegenzin.

Toen we de concertzaal binnenkwamen, zag ik mensen in kleding die toen ‘in’ was: pastelkleurige overhemden en blouses, lichtgekleurde broeken en rokken, witte sneakers, polo’s, beenwarmers en sweatshirts die losjes over de schouders hingen. Iedereen zag er keurig uit, terwijl ik daar stond in mijn T‑shirt, spijkerbroek en zwarte sneakers — de standaarduitrusting van een metalhead. Zij dronken mixdrankjes, ik was een bierdrinker. Ik voelde me totaal niet op mijn plek en wilde het liefst meteen weer vertrekken. Maar mijn zus had me uitgenodigd, dus ik bleef.

Het licht ging uit, het podium werd verlicht in speelse kleuren, de intro startte en de Dolly Dots verschenen. Het publiek ging volledig uit zijn dak. Ik keek er verbaasd naar: ze hadden nog geen noot gezongen en toch was iedereen al in extase.

Daar stak ik behoorlijk bij af. Ik stond daar in mijn metalkloffie, keek wat voor me uit en liet geen enkel teken van adoratie zien. Maar dat veranderde toen de Dolly Dots begonnen te zingen. Voor ik het wist stond ik als metalhead te swingen op het ritme van hun aanstekelijke muziek. Mijn zus keek me verrast aan, lachte, en ging vrolijk verder met haar eigen swing‑act.

Het werd een onvergetelijk concert waar ik nog steeds graag aan terugdenk. De Dolly Dots kregen die avond een plekje in mijn hart. Ze hebben me niet van mijn heavy metal‑liefde afgeholpen, maar ze hebben er wél voor gezorgd dat ik me openstelde voor andere muziekgenres. Daardoor kan ik nu zeggen dat ik luister naar een breed scala aan stijlen: new age, jazz, laid‑back jazz, golden oldies, rock, Latin American jazz, fado, klassieke muziek en uiteraard heavy metal.

Ik ben nog steeds een snoeiharde metalhead in hart en nieren — maar dan wel eentje die tegenwoordig ook een luisterend oor heeft voor andere muziekgenres.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.