Mijn geloof heeft geen podium nodig

 

Als licht gelovige man keek ik tot voor een paar jaar geleden nog naar de jaarlijkse uitvoering van The Passion. Daar ben ik echter mee gestopt, maar waarom ben ik er eigenlijk mee gestopt? Er bestaat een reden voor.

Ik vind het concept van The Passion nog steeds aansprekend, want door een programma als deze krijgen de teksten van ogenschijnlijk heel gewone liedjes opeens een totaal andere betekenis, waardoor ze dieper doordringen en je aan het denken zetten.

Dat zorgt er onder meer voor dat ik nu heel anders naar het lied Ik Zie Jou van Claudia de Breij luister. Het lied klinkt heel vrolijk, maar de tekst ervan heeft toch echt een diepe betekenis, ‘het zien van een ander mens’.

Toch ben ik afgehaakt, want ik zag op een gegeven moment in dat ik elk jaar naar hetzelfde keek dat in hetzelfde jasje gestoken was, maar dan wel met andere artiesten en liedjes. Dat is absoluut geen doemdenkerij, het is wat mij betreft gewoon een realiteit waar ik met de beste wil van de wereld niet omheen kan.

Daarnaast speelt ook mee dat ik het geloof op mijn manier beleef. Ik bid twee à drie keer per dag, ik doe en laat wat ik wil, ik ben als het moet geen lieverdje, maar ik leef wel mee met de mensen die zich om mij heen begeven. Daar heb ik The Passion echt niet voor nodig.

Kortom: dat er nu mensen zijn die op jaarlijkse basis nog steeds van het programma genieten is uiteraard helemaal oké, ik gun iedereen van harte haar of zijn plezier eraan, maar voor mij hoeft het niet meer.

Copyright, John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.