Rechtspraak zonder rechtvaardigheid: een klap in het gezicht van een moeder

 

Vandaag deed de Rotterdamse rechtbank uitspraak in de zaak tegen de pleegouders van het Vlaardingse pleegmeisje. De pleegouders worden niet veroordeeld voor het ernstig toetakelen van het pleegmeisje. Maar waarom niet?

Het is volgens de rechtbank niet zeker of het hersenletsel, waardoor het meisje helaas nooit meer zonder zorg kan, door toedoen van de pleegouders is ontstaan. Volgens de rechtbank kan ook een ongeluk de oorzaak zijn.

Ik hoorde het een en ander met verbijstering aan, werd daarna even stil, waarna ik van binnen keihard begon te vloeken. Ik kan het me dan ook heel goed voorstellen dat de uitspraak van de rechtbank een klap in het gezicht van de biologische moeder van het Vlaardingse pleegmeisje is.

De pleegouders zijn veroordeeld tot een gevangenisstraf van acht jaar zonder tbs en dwangverpleging. Persoonlijk ben ik van mening dat de rechtbank naast de gevangenisstraf ook tbs met dwangverpleging op had moeten leggen, maar wie ben ik om dat te zeggen, ik ben immers maar een gewone man die geen rechten heeft gestudeerd.

Het aan de ketting leggen en in een kooi zetten van het meisje acht de rechtbank wel bewezen. Daarnaast neemt de rechter het de twee ook zeer kwalijk dat zij geen aanstalten maakten om hulp te zoeken toen het gestaag slechter ging met het meisje die daardoor bewusteloos, sterk vermagerd en gewond in het ziekenhuis belandde, waardoor ze helaas nooit meer de oude zal worden.

De strafeis in deze zaak was elf jaar met tbs met dwangverpleging. Het Pieter Baan Centrum adviseerde dit, maar daar ging de rechtbank dus niet in mee.

Om die reden alleen al is de uitspraak van de rechtbank een klap in het gezicht van de biologische moeder van het Vlaardingse pleegmeisje. Hierdoor kan ik het me heel goed voorstellen dat zij zich op dit moment zeer ellendig voelt.

Oké, zij kon op een gegeven moment, door welke omstandigheid dan ook, niet meer goed voor haar dochter zorgen, met als gevolg dat het meisje uit huis werd geplaatst, maar ze heeft de connectie met haar dochter nooit verloren, dat bleek wel toen ze een tijdje geleden in de Rotterdamse rechtbank gebruik maakte van haar spreekrecht.

Dat brengt mij gelijk naar het volgende: waar waren de zorgverleners toen het steeds slechter met het meisje ging, waarom grepen zij niet in? Een passend antwoord op die vragen heb ik als buitenstaander uiteraard niet, maar ik ben het volledig met de biologische moeder van het meisje eens die van mening is dat de zorgverleners hun verantwoording af moeten leggen, daar zij, naar het lijkt, nalatig zijn geweest.

Daarnaast hoop ik ook dat het OM hoger beroep in deze zaak aantekent, want een gevangenisstraf van acht jaar zonder tbs en dwangverpleging staat naar mijn mening niet in verhouding tot het zeer zware misdrijf waarvan het Vlaardingse pleegmeisje het slachtoffer geworden is.

Kortom: als het OM geen hoger beroep aantekent staan de pleegouders wellicht over een paar jaar weer op straat. Dat is naar mijn mening onverteerbaar.

Copyright, John Kukken, 2025, alle rechten voorbehouden