Een man, Een wereld, Een blik

 

Het is een bekend gegeven dat er mensen zijn die op zoek zijn naar nieuwe trends. Dat gold ook voor fotograaf Erwin Olaf die met zijn fotografische kunst een wereld aan ons openbaarde.

In het begin was ik niet erg onder de indruk van zijn fotografie daar ik het een tikkeltje over de top vond, een beetje absurdistisch ook, teveel expressionisme, te weinig realiteit. Maar gaandeweg kwam ik erachter dat daarin juist zijn kracht lag. Hij liet aan ons een wereld zien die ver buiten het bereik van velen onder ons lag, en zich toch naast ons bevond.

Een aantal van zijn foto’s doen je sterk denken aan sadomasochisme, maar als je er iets beter naar kijkt zie je dat er iets heel anders achter zit, zijn honger naar het onbekende, zijn verlangen om het in de vorm van fotografische kunst zichtbaar te maken. Dat begon mij steeds meer te fascineren, want ja, zijn foto’s zijn door het onbekende misschien een beetje apart, maar als je het goed bekijkt zijn ze dat ook weer niet, want ze laten op een kunstzinnige manier iets aan ons zien wat er al tijden is, maar altijd op een bepaalde manier voor ons verborgen blijft.

Ook maakte hij foto’s van het leven op de straat, maar niet op de manier zoals we dat gewend zijn, want hij deed dat altijd met een bepaalde twist, waardoor zijn straatfotografie afweek van het gangbare.

Ik heb een foto in die trend van hem in mijn bezit. Op de foto is een totaal verwilderde man te zien die je toch op een bepaalde manier met een zachte blik in zijn ogen aankijkt. Ik zag de zwart-witfoto op zijn website waardoor ik het verlangen kreeg om via zijn website contact met hem over de foto op te nemen. Ik vroeg aan hem of ik de foto van zijn website mocht downloaden omdat ik een dag ervoor een nieuw fotobewerkingsprogramma had gedownload die ik nog moest leren kennen.

Tot mijn grote verwondering reageerde hij positief op mijn vraag waardoor ik de foto vrijwel direct op mijn laptop downloadde. Hij liet mij toen ook weten dat de foto nog geen titel had en dat ik er een titel voor mocht bedenken, maar hij liet ook aan mij weten dat ik de foto niet mocht signeren met mijn initialen. Dat was ik toch al niet van plan daar de foto van zijn hand was, en niet van de mijne.

Wat heb ik vervolgens met de foto gedaan? Ik heb de zwart-witfoto ingekleurd, waardoor de foto naar mijn mening iets meer tot leven kwam, zonder de kunstzinnige kracht van Erwin Olaf aan te tasten.

Daarna begon ik over de titel na te denken. Ik keek nog eens goed naar de gefotografeerde verwilderde man, waardoor ik zag dat hij een zwaar leven had. Mijn hersens kraakten, verschillende titels schoten als een gek door mijn hoofd, maar niet een ervan paste naar mijn mening bij de foto, tot ik mijn eureka-moment beleefde. The Father of Time, Is The Father of Life schoot als een raket in mijn gedachten waardoor ik wist dat ik de titel voor de foto gevonden had. Ik wilde de dag erop de titel naar Erwin Olaf sturen, maar toen hoorde ik het droeve nieuws dat hij overleden was, waardoor het een en ander dus geen zin meer had.

De foto hangt nu in mijn woonkamer aan de muur, waardoor ik steeds aan Erwin Olaf moet denken als ik ernaar kijk. Telkens zie ik dan weer zijn zeer bijzondere levensvisie, in al zijn kracht, in al zijn kunstzinnigheid, én in al zijn culturele vrijheid die we niet in een hoekje moeten stoppen, maar juist moeten koesteren, want een kunstzinnige fotograaf als Erwin Olaf kom je maar eens in de zoveel jaren tegen.