Angela, herlees je column eens rustig

 

Je kunt het proberen tot je een ons weegt, maar je ontkomt al een tijdje niet meer aan de fatbike en diens eigenaar, negen van de tien keer een kind. Sommigen onder ons noemen die kinderen een bepaald type kind met een asociale houding richting de rest van de wereld, maar klopt dat wel? Naar mijn mening niet.

Net als u kom ik ze ook elke dag tegen, de kinderen die een coole fatbike in hun bezit hebben. Ik hoor ze er vaak over opscheppen, maar ik hoor ze ook even vaak praten over het feit dat ze zich bevooroordeeld voelen over het feit dat ze een fatbike ter beschikking hebben staan. Ze zouden asociaal gedrag vertonen, ze zouden zich niets van de geldende verkeersregels aantrekken, en ze zouden zich niet aan de snelheidslimiet die voor fatbikes bestaat houden.

Daar heb ik mijn bedenkingen over, want de kinderen die ik ken die een fatbike hebben zijn geen druktemakers. Oké, ze zijn geen engeltjes, maar eerder bengeltjes, maar ze weten echt wel wat wel en wat niet kan, waardoor ze toch een goede indruk op me maken.

Natuurlijk weet ik ook wel dat er kinderen zijn die asociaal gedrag vertonen, maar ligt dat dan aan de fatbike? Naar mijn mening niet, daar een fatbike nogal duur is, waardoor hun ouders niet eens een fatbike voor hun kind of kinderen kunnen kopen.

Het ligt volgens mij dan ook aan de opvoeding die de kinderen krijgen, want daarin ligt de wortel van hun gedrag. Er zijn mensen die zeggen dat kinderen die asociaal gedrag vertonen dan maar heropgevoed moeten worden, maar ik zeg dat dat niet gaat helpen daar het volgens mij veel beter is dat we goed, maar ook rustig, met die kinderen gaan praten over hun gedrag.

Ik ben in mijn jeugd ook niet altijd even lief geweest, ook ik was in mijn jeugd en bengeltje die zich een weg door het leven probeerde te banen. Ik werd daarvoor door mijn moeder niet gestraft, maar ze ging wel een gesprek met mij aan over mijn gedrag, en dat wierp na een tijdje zijn vruchten af, waardoor ik anders in het leven ging staan.

Gisteravond las ik een column van Angela de Jong, een columniste die ik over het algemeen zeer waardeer, maar gisteravond liet ze me een kant van haar zien die mij tegen de borst stootte. Ze stelde dat vroeger heus niet alles beter was, en dat klopt ook wel. Maar ze stelde ook dat we onze kinderen tegenwoordig te veel verwennen, dat we te overbeschermend naar onze kinderen toe zijn, waardoor we watjes kweken die al afbreken bij het minste zuchtje tegenwind, en dat we daar nog trots op zijn ook.

Ook heeft ze het in haar column over de discussie over elektrische fietsen, en dan met name over de fatbike, in alle vormen en maten, die volgens haar een heleboel onnodige ellende veroorzaken.

Kinderen zouden scheuren als gekken op die dingen, waardoor ze die kinderen benoemt als kinderen met een asociale houding richting de rest van de wereld.

Maar, het is een bewezen feit dat twintigers, dertigers, veertigers en zelfs zeventigers zich ook als gekken op hun elektrische fietsen gedragen, waardoor haar bewering over kinderen die een fatbike hebben en asociaal zouden zijn dan ook compleet de plank misslaat.

Ik ga onze kinderen hier heus niet verheerlijken, ik ga ze heus de hand niet boven het hoofd houden, maar ik ga hier wel vertellen dat we het een en ander wel even in perspectief moeten zien.

Met andere woorden: als het op het naleven van de verkeersregels aankomt, en als het aankomt op asociaal gedrag, zijn sommige volwassenen onder ons veel erger dan de kinderen die door haar bekritiseerd worden, waardoor het mij nodig lijkt dat ze de tekst van haar column nog eens even goed herleest.